Ο Τζουζέπε Ρόσι μίλησε στην Gazzetta dello Sport για τις δύσκολες περιόδους της καριέρας του, από τα παιδικά χρόνια στην Πάρμα έως τις προπονήσεις στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με προπονητή τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον.
Ο 38χρονος πρώην ποδοσφαιριστής περιέγραψε τη συναισθηματική δοκιμασία που πέρασε, τις δυσκολίες από τους τραυματισμούς και την απουσία διάθεσης να υποβληθεί σε οποιαδήποτε θεραπεία.
Η πορεία του συνδέθηκε με δάκρυα στα νεανικά του χρόνια και απαιτητικές προπονήσεις στους «κόκκινους διαβόλους», ενώ είχε πολλές πτώσεις αλλά και επιστροφές.
Πιο αναλυτικά
Η διαδρομή του Τζουζέπε Ρόσι έχει δάκρυα, δυσκολίες, αποτυχίες και επανόδους, αλλά και δράματα στον αθλητισμό και στην οικογένεια. Οι αλλεπάλληλοι τραυματισμοί τού κόστισαν ποδοσφαιρικά χρόνια και άφησαν πίσω τους μια ζωή γεμάτη τραύματα.
Πλέον στα 38 του, ο Αμερικανοϊταλός έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, ωστόσο εξακολουθεί να έχει ιστορίες να αφηγηθεί. Μία από αυτές μοιράστηκε στη συνέντευξή του στην Gazzetta dello Sport.
«Πραγματικά δεν έχω πλέον την παραμικρή θέληση να κάνω την οποιαδήποτε θεραπεία, το γνωρίζουν όλοι», είπε αρχικά από το Νιου Τζέρσει, όπου βρίσκεται και παρακολουθεί τις προπονήσεις των παιδιών της ακαδημίας του.
«Όταν από την Αμερική πήγα μόνιμα στην Ιταλία για λογαριασμό της Πάρμα (ήταν 12 χρονών) δεν το ήθελα. Το έκανα για να μην απογοητεύσω τον πατέρα μου. Μου ήταν πολύ δύσκολο να μάθω ιταλικά, όσο και μαθηματικά. Κάθε βράδυ έκλαιγα. Αισθανόμουν καλά μόνο όταν βρισκόμουν στο γήπεδο», ανέφερε, γυρίζοντας στην πρώτη παιδική ανάμνηση που συνδέεται με το ποδόσφαιρο.
Το 2004 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κινήθηκε για την απόκτησή του και στη συνέχεια τον έκανε μέλος της ομάδας, όταν εκείνος ήταν μόλις 17 ετών. Για την πρώτη του γνωριμία με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, είπε: «μία φιγούρα αυστηρή αλλά και στοργική, πατρική θα έλεγα. Ήξερα να διαχειρίζεται τους νέους σε ηλικία παίκτες και να τους βοηθά να αναπτυχθούν όσο καλύτερα γίνεται»
Για τις προπονήσεις και όσα θυμάται από τους «κόκκινους διαβόλους», πρόσθεσε: «Η προπόνηση ήταν από άλλο πλανήτη. Πριν γίνεις αποδέκτης της μπάλας, έπρεπε να ξέρεις τι θα την κάνεις. Αν όχι, ο Γκάρι Νέβιλ και ο Νεμάνια Βίντιτς ήταν εκεί για να με ξυπνήσουν»



















ΣΧΟΛΙΑ
Καλωσορίζουμε τον ανοιχτό διάλογο και τα σχόλια με ουσία. Κρατήστε τη συζήτηση ευγενική και με σεβασμό· υβριστικά ή διαφημιστικά σχόλια διαγράφονται. Πριν σχολιάσετε, διαβάστε τους όρους χρήσης.
Κανένα σχόλιο ακόμη. Γράψτε το πρώτο.