Γενιτσαρίδη: «Θέλω να προσφέρω ηρεμία στις δύσκολες στιγμές»

Η Μαρία Γενιτσαρίδη αγωνίζεται για τρίτη φορά στη Σαντορίνη, με την παρουσία της στον ΑΟ Θήρας να έχει γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας. Παράλληλα, έχει αναλάβει και την αρχηγία. Η Κρητικιά ακραία ξεχωρίζει και για τις πλευρές της έξω από το γήπεδο, καθώς πρόκειται για μια πολυσύνθετη προσωπικότητα που εμπνέει. Τόλμησε να φύγει από νωρίς στο εξωτερικό για απαιτητικές σπουδές, ενώ διαθέτει και καλλιτεχνική φύση, στην οποία βρίσκει το δικό της προσωπικό καταφύγιο.

Η Μαρία Γενιτσαρίδη μας περίμενε με φόντο την Καλντέρα, σε ένα από τα ομορφότερα σημεία της φιλόξενης Σαντορίνης, όπου οι άνθρωποι του ΑΟ Θήρας είναι πάντα πρόθυμοι να μας υποδεχτούν. Πλέον από τις παλιότερες στην ομάδα και με το περιβραχιόνιο της αρχηγού, μπήκε στη νέα σεζόν έχοντας έναν απλό στόχο: να οδηγήσει τον ΑΟ Θήρας λίγο ψηλότερα και να συμβάλει όσο μπορεί στην επίτευξή του. Για εκείνη, όμως, το βόλεϊ δεν εξαντλείται σε προπονήσεις και αγώνες. Η ακραία του ΑΟ Θήρας έχει πολλές ενδιαφέρουσες πτυχές πέρα από το γήπεδο.

Η περσινή χρονιά είχε πολλές εναλλαγές, με χαρές, απογοητεύσεις και ενθουσιασμό. Ποια είναι η εικόνα που σου έχει μείνει;

Η χρονιά που πέρασε ήταν, κατά τη γνώμη μου, ιδιαίτερα επιτυχημένη για τον ΑΟ Θήρας, κυρίως επειδή είχαμε δεθεί ως ομάδα. Σε κάθε παιχνίδι χαιρόμασταν που αγωνιζόμασταν η μία για την άλλη. Η παρουσία μας στον τελικό του Κυπέλλου ήταν επίσης θετική, ακόμη κι αν δεν καταφέραμε να νικήσουμε· προσωπικά τη θεωρώ επιτυχία. Στα ημιτελικά του πρωταθλήματος βρήκαμε απέναντί μας τον Παναθηναϊκό και χρειάστηκε να καταβάλουμε μεγάλη προσπάθεια.

Η προηγούμενη σεζόν άρχισε με το ευρωπαϊκό ματς απέναντι στον Πανιώνιο. Σας επηρέασε το γεγονός ότι δεν αγωνιστήκατε εκτός Ελλάδας;

Είμαι χαρούμενη που φέτος δεν θα αντιμετωπίσουμε ελληνική ομάδα στην Ευρώπη και θα ταξιδέψουμε στο εξωτερικό. Η κλήρωση ήταν δύσκολη και έγινε στην αρχή της σεζόν, όταν οι ομάδες δεν είχαν προλάβει να αποκτήσουν συνοχή. Εκείνη την περίοδο δεν ήμασταν έτοιμες για το κάτι παραπάνω. Παρότι πήραμε τη νίκη στο πρώτο παιχνίδι, κάποιες φορές χρειάζεται και τύχη.

Ήταν αυτή η πιο ολοκληρωμένη και καλύτερη σεζόν σου, παρότι έχεις κατακτήσει τίτλους και έχεις πετύχει πράγματα στο παρελθόν;

Δεν συνηθίζω να μιλάω για τον εαυτό μου, όμως απόλαυσα τη συγκεκριμένη σεζόν, παρά τις δυσκολίες της. Άλλο είναι η εικόνα ενός αθλητή μέσα στο γήπεδο και άλλο όσα συμβαίνουν πίσω από αυτήν. Η παρουσία των συμπαικτριών μου δίπλα μου με βοήθησε να ανέβω κι εγώ. Κανείς δεν ξεχωρίζει μόνος του· είχαμε δεθεί και υπήρχε καλή χημεία.

Από την αρχή της σεζόν άλλαξαν οι ισορροπίες και, με πρωτοβουλία του προπονητή, ανέλαβες την αρχηγία. Ποια είναι τα στοιχεία ενός αρχηγού; Να μιλά στα δύσκολα ή να ξέρει πότε να σωπαίνει;

Αυτό που επιδιώκω ως αρχηγός είναι να διατηρώ τις ισορροπίες. Στην προπόνηση είναι απαραίτητο να υψώνεις τη φωνή, ώστε τόσο εσύ όσο και οι συμπαίκτριές σου να κρατάτε ένα καλό επίπεδο. Εξίσου σημαντικό είναι να δημιουργείται στην ομάδα η νοοτροπία ότι προχωράμε όλοι μαζί και δεν αναζητούμε ενόχους, είτε νικάμε είτε χάνουμε. Δεν είναι εύκολο, αφού έχουμε διαφορετικές προσωπικότητες, αλλά με προσπάθεια μπορεί να γίνει.

Ηγετική παρουσία είχες από πάντα ή την ανέπτυξες στην πορεία;

Πιστεύω πως αυτό συνδέεται με τον χαρακτήρα του καθενός. Για μένα, έχει κυρίως να κάνει με την ψυχραιμία μου, κάτι που ακούω συχνά. Ίσως να εκλαμβάνεται ως δύναμη: να μπορώ να προσφέρω ηρεμία στις δύσκολες στιγμές ή να δίνω μια συμβουλή όταν χρειάζεται.

Σπάνια σε βλέπουμε να χάνεις την ψυχραιμία σου στο γήπεδο και, απ’ όσο θυμάμαι, δεν έχεις κάνει ποτέ trash talking.

Δεν μου αρέσει να έρχομαι σε σύγκρουση μέσα στον αγώνα, ούτε με τους διαιτητές ούτε με άλλες αθλήτριες. Προσπαθώ να κρατώ ένα μέτρο. Οι διαιτητές έχουν την ευθύνη, ενώ πλέον υπάρχει και το challenge, οπότε θεωρώ πως πρέπει να διατηρούμε ένα επίπεδο.

Βρίσκεσαι για τρίτη φορά στον ΑΟ Θήρας. Τι συμβουλή θα έδινες στον νεότερο εαυτό σου, όταν πρωτοξεκινούσε στην ομάδα;

Θα μπορούσα να πω πολλά. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερα τα προηγούμενα χρόνια, όμως αυτό δεν με κρατά πίσω, αφού μπορώ να το κάνω τώρα. Αναγνωρίζω λάθη που έκανα παλιότερα και προσπαθώ να τα διορθώσω στο παρόν.

Έχεις αγωνιστεί και σε ομάδες με μεγαλύτερο όνομα και περισσότερο κόσμο. Είναι διαφορετική η χημεία στη Σαντορίνη και η σχέση με τους φιλάθλους, όταν η τοπική κοινωνία έχει πιο άμεση επαφή με την ομάδα;

Στη Σαντορίνη ο κόσμος βρίσκεται δίπλα μας και η στήριξή του μάς δίνει πραγματική βοήθεια. Στα παιχνίδια έρχονται οικογένειες, φίλοι μας και άνθρωποι που έχουν επενδύσει στην ομάδα. Εμείς τούς δίνουμε θέαμα και στιγμές. Μια φορά πήγα να πάρω καφέ και η κυρία στο μαγαζί μού είπε «ευχαριστούμε για τις στιγμές που μας προσφέρετε»· ήταν πολύ όμορφο να το ακούσω. Εύχομαι να συνεχίσουμε να τους χαρίζουμε όμορφες στιγμές, θετικές αλλά και αρνητικές, γιατί όλα αποτελούν μέρος του παιχνιδιού. Χαίρομαι πολύ που έρχονται παιδάκια με τους γονείς τους και φτιάχνουν αυτή την υπέροχη ατμόσφαιρα.

Πώς κατάφερε ο ΑΟ Θήρας να παραμείνει στις υψηλές θέσεις; Πλέον γνωρίζεις καλά την ομάδα, αφού έχεις περάσει αρκετό χρόνο μέσα σε αυτή.

Ο ΑΟ Θήρας στηρίζεται σε σταθερές βάσεις, τόσο σε διοικητικό επίπεδο όσο και στις επιλογές των αθλητριών. Οι παίκτριες που έρχονται έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν την ομάδα ψηλά, η οποία εδώ και χρόνια βρίσκεται σχεδόν σταθερά στην πρώτη τριάδα ή τετράδα. Άρα κάτι γίνεται σωστά. Η ομάδα χτίζει κουλτούρα και πετυχαίνει με συνέπεια τους στόχους της.

Από την περασμένη σεζόν, ποιο παιχνίδι ξεχωρίζεις ως το καλύτερό σου;

Ένα από τα παιχνίδια που ξεχωρίζω είναι σίγουρα εκείνο με τον ΖΑΟΝ στο Κύπελλο. Με τη λήξη του νιώσαμε σαν να πήραμε ανάσα, αφού νικήσαμε και προκριθήκαμε στο Final 4 του Κυπέλλου. Θυμάμαι επίσης τον ημιτελικό της διοργάνωσης με τον ΠΑΟΚ και τον τελικό απέναντι στον Πανιώνιο. Το αποτέλεσμα άφησε μια γλυκόπικρη γεύση, αλλά κρατώ και τα αρνητικά.

Ο Θανάσης Πρωτοψάλτης μού είχε περιγράψει τον ρόλο του σαν εκείνον του αμυντικού χαφ στο ποδόσφαιρο: πολλή «βρώμικη» δουλειά, που δεν αποτυπώνεται πάντα σε πόντους. Νιώθεις ότι έχεις κι εσύ αυτόν τον ρόλο;

Ναι, θα έλεγα πως ταυτίζομαι. Μου αρέσει να αναλαμβάνω καθοριστικό ρόλο όταν κρίνονται τα πράγματα και η μπάλα «καίει». Τότε χρειάζεται σθένος για να τελειώσεις τη φάση, να κάνεις σωστή υποδοχή ή να περάσεις το σερβίς. Δεν υπήρξα ποτέ αθλήτρια που μετρούσε τα πάντα με τα στατιστικά. Βεβαίως τα παρακολουθώ, όμως θέλω να συμβάλλω ουσιαστικά στο παιχνίδι.

Μπορεί να υπάρχει κάτι πιο βαρετό από ένα παιχνίδι που ολοκληρώνεται με λάθος σερβίς του αντιπάλου;

Είναι πράγματι βαρετό, αλλά, όπως και να το κάνεις, νιώθεις ανακούφιση.

Τι μπορεί να σε εκνευρίσει στο γήπεδο, είτε αφορά την ομάδα σου είτε μια αντίπαλη;

Από την αντίπαλη ομάδα, σίγουρα τίποτα. Δεν ασχολούμαι μαζί της έξω από το αγωνιστικό σκέλος. Τις περισσότερες φορές θυμώνω με τον εαυτό μου, αν κάνω ένα εύκολο λάθος ή ένα λάθος σε κρίσιμη στιγμή, όπως ανέφερα και προηγουμένως. Με ενοχλεί επίσης όταν η ομάδα μου έχει δυνατότητες, αλλά αγωνίζεται χαλαρά και δεν προσεγγίζει σωστά το παιχνίδι.

Έφυγες για τις ΗΠΑ σε μικρή ηλικία. Μια τέτοια επιλογή επηρεάζει τον χαρακτήρα ενός παιδιού, ειδικά αφού ήσουν σχεδόν παιδί;

Η απόφαση αυτή ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα. Όταν την πήρα, δεν είχα καταλάβει ακόμη τι θα ακολουθούσε. Σήμερα, όμως, είμαι ευγνώμων στον εαυτό μου που το τόλμησε. Πέρασα δύσκολα χρόνια, αλλά διατήρησα τις σχέσεις μου με ανθρώπους από το Πανεπιστήμιο και το βόλεϊ. Έχω ακόμη φίλους που παντρεύονται και με προσκαλούν στις ΗΠΑ, κάτι που με χαροποιεί πολύ. Γνώρισα μέρη στα οποία ίσως να μην πήγαινα ποτέ, έμαθα έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και βελτίωσα ακόμη περισσότερο τη γλώσσα.

Οι σπουδές μαζί με τον πρωταθλητισμό είναι δύσκολες παντού, πόσο μάλλον στις ΗΠΑ. Εκεί δοκίμασες τα όριά σου;

Για να είμαι ειλικρινής, ήταν βάναυσο. Δεν είχαμε καθόλου προσωπική ζωή, ενώ παίζαμε δύο αγώνες την εβδομάδα, καθώς η σεζόν ήταν μικρότερη. Η πίεση ήταν υπερβολική. Θυμάμαι να σηκώνομαι στις 5.30 το πρωί και να διασχίζω τα χιόνια, ώστε στις 6.00 να είμαι στην προπόνηση. Παρ’ όλα αυτά, ήμασταν όλες μαζί. Οι εγκαταστάσεις και το προπονητικό επιτελείο ήταν εξαιρετικά, είχαμε ό,τι ζητούσαμε, αλλά η πίεση ήταν αναμφίβολα μεγάλη.

Αυτή η εμπειρία σε διαμόρφωσε περισσότερο ως άνθρωπο ή ως αθλήτρια;

Και τα δύο, θα έλεγα. Ως άνθρωπο σίγουρα, αλλά και ως αθλήτρια με βοήθησε να εξελιχθώ. Το παιχνίδι μου σήμερα έχει αρκετά στοιχεία από τις βάσεις που μου έδωσε τότε ο προπονητής μου.

Πράγματι, το βόλεϊ στις ΗΠΑ δεν είχε φτάσει τότε στο σημερινό επίπεδο, όμως οι αθλήτριες που έχουν περάσει από εκεί λένε συνήθως πως βελτιώθηκαν μέσα από τη δουλειά που έκαναν.

Τότε οι αθλήτριες που είχαν πάει στις ΗΠΑ ήταν λίγες και εμείς ανήκαμε στις πρώτες. Δεν γνωρίζαμε, λοιπόν, τι ακριβώς συνέβαινε εκεί. Πλέον υπάρχει εικόνα και πολλά παιδιά φεύγουν για τις ΗΠΑ.

Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε αργότερα στη δικαιοσύνη και στις νομικές σπουδές; Ήταν ένα ενδιαφέρον που είχες από παλιά ή προέκυψε στην πορεία;

Ήταν κάτι που με ενδιέφερε και νομίζω πως το είχα μέσα μου. Ήθελα να καταλάβω γιατί εγκληματεί κάποιος. Τώρα, βέβαια, κάπως μετανιώνω για την επιλογή, όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση. Οι γνώσεις παραμένουν και μπορούν να αξιοποιηθούν αργότερα, αλλά προσπάθησα να το ακολουθήσω επαγγελματικά και δεν ξέρω αν το θέλω τελικά.

Είχες αγωνιστεί στον ΑΟ Θήρας και στη συνέχεια βρέθηκες να παίζεις βόλεϊ στην Αγγλία. Αν για τις ΗΠΑ είχαμε μια εικόνα, το τι συνέβαινε στην Αγγλία ήταν άγνωστο;

Πριν φύγω για την Αγγλία, είχα στο μυαλό μου πως, παρότι αγαπούσα το βόλεϊ, θα ήταν καλό να κάνω και ένα μεταπτυχιακό. Έτσι επέλεξα την Αγγλία, όπου υπήρχε και βόλεϊ. Γνώριζα πως το επίπεδο ήταν χαμηλό, αλλά θα συνέχιζα να παίζω. Στο πανεπιστήμιό μου κατακτήσαμε το πρωτάθλημα, ενώ γινόταν recruit αθλητριών από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, καθώς οι σπουδές διαρκούσαν 1+1 χρόνια. Ήταν ένας τρόπος να διατηρούμαι σε φόρμα, όχι υψηλός πρωταθλητισμός.

Μπορεί η εγκληματολογία να μην έχει ξεκάθαρη επαγγελματική συνέχεια, όμως φαίνεται πως έχεις ήδη βρει τι θα κάνεις ως χόμπι μετά το βόλεϊ: τη ζωγραφική.

Ίσως να είμαστε οικογένεια καλλιτεχνών, αφού και ο αδερφός μου ασχολείται με την τέχνη. Ζωγραφίζω όταν έχω ελεύθερο χρόνο, αν και θα ήθελα να το κάνω πιο συχνά.

Δεν προτιμάς, όμως, τα τοπία. Ασχολείσαι με την αφηρημένη ζωγραφική;

Ναι, δεν ζωγραφίζω τοπία. Παλαιότερα άρχισα με sketch, όμως ένας φίλος με συμβούλεψε: «μην το κάνεις αυτό, δεν είναι δικό σου, είναι αντιγραφή». Δεν είχα φοιτήσει σε σχολή και δεν ήξερα πώς να φτιάχνω πορτρέτα, γι’ αυτό στράφηκα στο abstract, όπου συνδυάζεις χρώματα και δημιουργείς σχήματα. Διάβασα και μερικά βιβλία και συνεχίζω σε αυτή την κατεύθυνση.

Αν κάποιος ζωγραφίζει τοπία, θα του πρότεινες τη Σαντορίνη ή την Κρήτη ως μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης;

Αυτό εξαρτάται. Το τοπίο της Σαντορίνης σε καθηλώνει και μπορεί να σε εμπνεύσει. Το ίδιο ισχύει και για την Κρήτη, αλλά εδώ συναντάς τη θάλασσα όπου κι αν περπατήσεις, ενώ το τοπίο είναι πιο φωτογραφικό.

Έχεις αγωνιστεί τόσο στον Ολυμπιακό όσο και στον Παναθηναϊκό. Είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό η κορυφαία στιγμή σου; Σε κάθε περίπτωση, ο τίτλος έχει ξεχωριστή αξία.

Σίγουρα πρόκειται για μια μεγάλη στιγμή. Είναι σπουδαίο να βρίσκεσαι σε μια ομάδα που κατακτά το πρωτάθλημα. Τη θυμάμαι έντονα, την έχω στο βιογραφικό μου και αποτελεί αναμφίβολα ξεχωριστή στιγμή.

Ήταν, μάλιστα, ένα πρωτάθλημα που δύσκολα ξεχνιέται, αφού επιστρέψατε από το 2-0 με δύο μπρέικ. Αντιληφθήκατε τότε πόσο σπουδαίο ήταν ή χρειάστηκε να περάσει καιρός;

Ήταν ένα πρωτάθλημα με πολλά επεισόδια και όλοι το θυμόμαστε. Εκείνη τη στιγμή ο αθλητής ζει το συναίσθημα και σκέφτεται «τι κάναμε». Χρόνια αργότερα καταλαβαίνουμε καλύτερα το μέγεθος όσων πετύχαμε. Οι ανατροπές είναι μέρος του αθλητισμού και αυτό είναι που τον κάνει όμορφο.

Η θητεία σου στον Ολυμπιακό κράτησε περισσότερο, αλλά συνέπεσε με ιδιαίτερες συνθήκες. Ακολούθησε την πανδημία, δεν υπήρχε κόσμος στα γήπεδα και ο Ολυμπιακός περνούσε μια μεταβατική φάση, χωρίς να είναι πια ανίκητος. Κατάφερες να το χαρείς;

Ναι, το χάρηκα. Δεν έζησα, βέβαια, ένα γεμάτο Ρέντη με κόσμο, όμως απόλαυσα το γεγονός ότι αγωνιζόμουν στον Ολυμπιακό. Ήταν η περίοδος της αλλαγής στην ομάδα, αλλά προσπαθώ σε κάθε σύλλογο να τον εκπροσωπώ όσο καλύτερα μπορώ. Με τους ανθρώπους εκεί διατηρώ ακόμη σχέσεις.

Για μένα, ο κοινός κρίκος ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό είναι εκείνος ο τελικός στο ΟΑΚΑ, όπου βρέθηκαν σχεδόν 5000 φίλαθλοι, παρότι ήσουν στην αντίπαλη πλευρά. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία, έτσι κι αλλιώς; Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο κάθε μέρα.

Πρόκειται για μια σημαντική εμπειρία, κυρίως για το ίδιο το άθλημα.

Πώς περιγράφεις την επαφή με τον κόσμο σε αυτές τις ομάδες;

Η σχέση είναι σίγουρα πιο έντονη. Καθώς αυτές οι ομάδες διεκδικούν κάθε φορά το πρωτάθλημα, ο κόσμος περιμένει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Οι φίλαθλοι μοιράζονται μαζί σου τόσο τις χαρές όσο και τις λύπες, όμως τα συναισθήματα είναι πιο δυνατά.

Αν είχες τη δυνατότητα να αλλάξεις κάτι στο ελληνικό βόλεϊ, θα ήταν, φαντάζομαι, να γίνει επαγγελματικό;

Εδώ και χρόνια, ο ΠΑΣΑΠ και οι αθλήτριες προσπαθούμε να αλλάξουμε αυτό το κομμάτι. Έχω κουραστεί πια, γιατί το συζητάμε διαρκώς και του έχουμε δώσει προβολή, αλλά δεν βλέπουμε αλλαγή. Νομίζω πως θα χρειαστεί χρόνος. Η λίγκα θα γίνει κάποια στιγμή επαγγελματική, πιθανότατα όμως όχι όσο είμαστε εμείς, αλλά στις επόμενες γενιές. Αυτό που θέλουμε οπωσδήποτε είναι ασφάλιση, για να γνωρίζει ο αθλητής ότι θα έχει ένσημα και κάλυψη. Δεν είμαι εγώ αρμόδια για να το υλοποιήσω, ωστόσο ελπίζω να συμβεί κάποια στιγμή.

Έχεις αναφέρει πως θέλεις τα μικρά παιδιά να έχουν τις αθλήτριες ως πρότυπα. Στη Σαντορίνη ζεις αυτή την πιο άμεση επαφή με τα παιδιά. Όταν ήσουν μικρή, συνέβαινε και σε εσένα;

Ναι, φυσικά. Πηγαίναμε στα γήπεδα, φωτογραφιζόμασταν και ζητούσαμε φανέλες.

Τι συμβουλή θα έδινες στη 12χρονη Μαρία, όταν άρχιζε την πορεία της ως αθλήτρια;

Θα της έλεγα να φροντίζει περισσότερο το σώμα της, ώστε να δέσει σε βάθος χρόνου. Κατά τα άλλα, δεν θα άλλαζα κάτι. Τα λάθη είναι απαραίτητα για να μάθεις από αυτά, καθώς συμβάλλουν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα. Για παράδειγμα, τα καλοκαίρια που πήγαινα για beach volley, θα ήθελα να γυμνάζω περισσότερο το σώμα μου, αφού είναι το εργαλείο της δουλειάς μας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Volleylove GR (@volleylove.gr)