Ελληνικό βόλεϊ: Πώς μπορείς να ξαναφτιάξεις κάτι που έχει ραγίσει;

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για το ελληνικό μπάσκετ, οι καταγγελίες, οι πρακτικές και οι σκοτεινές όψεις ενός αθλήματος που έχει προσφέρει μεγάλες επιτυχίες στον ελληνικό αθλητισμό, με έβαλαν ξανά σε σκέψεις. Είναι προβληματισμοί που έχω εδώ και καιρό, αλλά δεν είχα βρει τον χρόνο να τους οργανώσω.

Δεν είναι το μπάσκετ το θέμα μου. Θέλω να μιλήσω για το ελληνικό βόλεϊ, το δικό μας άθλημα, που υπηρετούμε και υπερασπιζόμαστε, αλλά συχνά πληγώνουμε περισσότερο απ’ όσο αντιλαμβανόμαστε.

Ας γίνει σαφές εξαρχής: το ελληνικό βόλεϊ δεν έχει καμία σχέση με τέτοιες πρακτικές, μεθόδους ή φαινόμενα διαφθοράς. Δεν προσπαθώ να συγκρίνω τα δύο αθλήματα.

Δεν είναι απαραίτητο να προκύψει ένα τόσο σοβαρό γεγονός για να τεθεί το ερώτημα αν ένα άθλημα λειτουργεί με υγιή τρόπο. Η κατάστασή του δεν κρίνεται αποκλειστικά από όσα απουσιάζουν από το γήπεδο, αλλά και από όσα συμβαίνουν έξω από αυτό.

Ενότητα και υγιής λειτουργία στο ελληνικό βόλεϊ

Πόση πραγματική ενότητα υπάρχει, λοιπόν, στο ελληνικό βόλεϊ;

Πόσοι επιδιώκουμε να προχωρήσει το άθλημα και πόσοι βλέπουμε σε αυτό απλώς έναν τρόπο να προχωρήσουμε εμείς;

Πόσοι επιθυμούμε ένα αναβαθμισμένο πρωτάθλημα, καλύτερες συνθήκες, περισσότερα παιδιά στα γήπεδα, προβολή, χορηγούς και υποδομές; Και πόσοι τα ζητάμε μόνο όταν κερδίζει η ομάδα μας, ο άνθρωπός μας ή η δική μας θέση;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που αφορά όλους.

Αθλητές και αθλήτριες, προπονητές και προπονήτριες, διαιτητές, διοικήσεις, φροντιστές, φυσιοθεραπευτές, δημοσιογράφοι, αλλά και όσοι μπορεί να μου διαφεύγουν. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είμαστε όλοι μέρος αυτής της μικρής κοινωνίας. Το ελληνικό βόλεϊ είναι τόσο περιορισμένος χώρος, που σχεδόν όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας.

Το ελληνικό βόλεϊ ως οικογένεια και η εμπιστοσύνη

Συνηθίζουμε να λέμε ότι το βόλεϊ είναι οικογένεια. Έτσι το περιγράφουμε σε συνεντεύξεις και εκδηλώσεις, σε βραβεύσεις και γιορτές, αλλά και μετά τις επιτυχίες των Εθνικών ομάδων. Με αυτή τη λέξη αναφερόμαστε στο καλό κλίμα, στις προσωπικές σχέσεις και στην ομορφιά ενός αθλήματος με λιγότερη προβολή και χρήματα από άλλα.

Μα τι οικογένεια είναι εκείνη όπου συχνά δεν γνωρίζεις ποιον μπορείς να εμπιστευτείς;

Πώς γίνεται να μιλάς με κάποιον το πρωί και να ανταλλάσσεις απόψεις, αλλά μία ώρα μετά να σου φωνάζει στο τηλέφωνο, επειδή κάτι τον δυσαρέστησε, τον πείραξε ή δεν εξυπηρέτησε τα συμφέροντά του; Τι είδους οικογένεια είναι αυτή;

Το πιο εντυπωσιακό ίσως είναι πως την επομένη μπορεί να φέρεται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Εκεί βρίσκεται, πιθανόν, το μεγαλύτερο πρόβλημα: όχι μόνο ότι συμβαίνουν τέτοια περιστατικά, αλλά ότι πλέον τα αντιμετωπίζουμε σαν κάτι συνηθισμένο.

Οι ανθρώπινες σχέσεις και η εμπιστοσύνη στο βόλεϊ

Νιώθω προσωπικά τυχερός και θεωρώ προνόμιο πως, χάρη στην ενασχόλησή μου με το βόλεϊ, έχω αποκτήσει φιλίες και σχέσεις, καθώς και επαφές με αθλητές, αθλήτριες, παράγοντες, διαιτητές, προπονητές και δημοσιογράφους.

Στον δρόμο αυτό έχω συναντήσει σπουδαίους ανθρώπους, που νοιάζονται αληθινά για το άθλημα και προσφέρουν χωρίς να ζητούν κάτι σε αντάλλαγμα. Δίνουν χρόνο, χρήματα και οικογενειακές στιγμές, ώστε να παραμείνουν ενεργά ένα σωματείο, μια ακαδημία ή μια ομάδα.

Έχω δει, ωστόσο, και την αντίθετη όψη: ανθρώπους που σε κάνουν να αμφιβάλλεις αν είναι όντως φίλοι, αν ενδιαφέρονται για σένα ή αν κρατούν επαφή μόνο όσο τους εξυπηρετείς. Αναρωτιέσαι ακόμη αν μια εμπιστευτική συζήτηση θα μείνει ανάμεσά σας ή θα μεταφερθεί στο επόμενο τηλεφώνημα.

Ενότητα και συνεργασία στην πράξη στο ελληνικό βόλεϊ

Στο ελληνικό βόλεϊ μιλάμε με μεγάλη ευκολία για ενότητα, συνεργασία και σεβασμό. Όταν έρχεται η ώρα να τα κάνουμε πράξη, όμως, δυσκολευόμαστε ακόμη και στα βασικά.

Ακούμε διαρκώς πως χρειάζεται αναβάθμιση το ελληνικό βόλεϊ και, σε επίπεδο λόγων, όλοι συμφωνούμε. Ζητάμε καλύτερα πρωταθλήματα, περισσότερα έσοδα, αυξημένη τηλεοπτική κάλυψη, γεμάτες εξέδρες, ανταγωνιστικές ομάδες και δυνατές Εθνικές.

Μπορούμε, όμως, να χαρούμε ειλικρινά όταν πετυχαίνει κάποιος άλλος; Να αναγνωρίσουμε μια σωστή απόφαση από ένα ανταγωνιστικό σωματείο, μια Ένωση, τη Λίγκα ή την Ομοσπονδία; Να στηρίξουμε μια πρωτοβουλία και να δεχτούμε ότι μπορεί να έχει δίκιο ένας άνθρωπος με τον οποίο διαφωνούμε;

Δεν έχω πρόθεση να αδικήσω κανέναν ή να βάλω στο ίδιο μέτρο μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων, που καθημερινά αγωνίζεται για να μείνει ζωντανό το ελληνικό βόλεϊ.

Συμπεριλαμβάνω σε αυτή την παραδοχή και τον εαυτό μου, αφού κανείς δεν είναι αλάνθαστος: ούτε οι διοικούντες, ούτε οι αθλητές, ούτε οι προπονητές, ούτε όσοι αρθρογραφούμε και σχολιάζουμε. Κάποια στιγμή μπορεί όλοι να έχουμε αδικήσει κάποιον, να έχουμε παρερμηνεύσει μια κατάσταση ή να έχουμε αντιδράσει υπερβολικά. Το ζητούμενο είναι να έχουμε το θάρρος να το παραδεχτούμε και να μη θέλουμε να βλάψουμε τον άλλον.

Οι προοπτικές του ελληνικού βόλεϊ και το ρήγμα στις σχέσεις

Το ελληνικό βόλεϊ διαθέτει, κατά τη γνώμη μου, μεγάλες προοπτικές, σημαντικούς ανθρώπους και αθλητές και αθλήτριες με ταλέντο. Υπάρχει επίσης δυναμική, την οποία πολλές φορές ούτε εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε κατορθώσει να δούμε.

Ωστόσο, πιστεύω πως στις ανθρώπινες σχέσεις του ελληνικού βόλεϊ έχει δημιουργηθεί ένα ρήγμα.

Δεν μπορώ να ξέρω αν κάτι ραγισμένο είναι δυνατόν να επιστρέψει στην προηγούμενη κατάστασή του.

Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι, για να επιχειρήσεις να το αποκαταστήσεις, πρέπει αρχικά να αναγνωρίσεις πως έχει ραγίσει.