Ντέσερς: «Ονειρεύομαι να κλείσω την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό κατακτώντας τίτλους»

Ο Σίριλ Ντέσερς μίλησε για την ποδοσφαιρική του πορεία και προσωπικές εμπειρίες που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του, σε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για το έβδομο τεύχος του περιοδικού «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΝ».

Ο επιθετικός του Παναθηναϊκού αναφέρθηκε σε μια συμβουλή του πατέρα του, από τα παιδικά του χρόνια, που επηρέασε καθοριστικά την εξέλιξή του, καθώς και σε σημαντικούς σταθμούς της καριέρας του. Ακόμη, μίλησε για την επιλογή να ζητήσει βοήθεια από ψυχολόγο, τις σπουδές στη Νομική και τη στενή σχέση που έχει αποκτήσει με τους φίλους των «πράσινων».

Ξεχωριστή θέση στη συζήτηση είχαν οι φιλοδοξίες του με το «τριφύλλι»: θέλει να σκοράρει ένα γκολ που θα οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στην κατάκτηση τίτλου, αλλά και να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα της Αθήνας.

Όσα είπε αναλυτικά ο Σίριλ Ντέσερς

Το δώρο του πατέρα μου

Ως παιδί στηριζόμουν πολύ στο δεξί μου πόδι, το «καλό» μου, όπως κάνουν άλλωστε τα περισσότερα παιδιά. Ο πατέρας μου μού έλεγε: «Πήγαινε στον κήπο και κάνε δοκιμές, οι πολύ καλοί ποδοσφαιριστές χρειάζονται και τα δύο πόδια». Έμενα με τις ώρες έξω και έκανα χιλιάδες σουτ με το αριστερό στον τοίχο. Πλέον καταλαβαίνω πόσο καθοριστική ήταν αυτή η συνήθεια για την πορεία μου, αφού έχω βάλει αρκετά γκολ με αυτόν τον τρόπο. Εκείνη η συμβουλή με έφερε στο σημείο που βρίσκομαι σήμερα.

Οι βάσεις μπήκαν στην Ακαδημία

Σημαντικό ρόλο στην ποδοσφαιρική μου πορεία είχαν οι προπονητές μου στην Ακαδημία της Λέουβεν, ο Χανς φαν ντερ Ελστ και ο Γιοστ Χέντρικξ. Δεν θεωρούμουν μεγάλο ταλέντο τότε, όμως εκείνοι με εμπιστεύτηκαν. Με ανέβασαν από τις μικρές κατηγορίες και μου άνοιξαν τον δρόμο για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Η επιστροφή που έγινε όνειρο

Σε ένα οικογενειακό ταξίδι, όταν ήμουν παιδί, επισκέφθηκα με τους γονείς μου το Βελοντρόμ και φωτογραφηθήκαμε έξω από το γήπεδο. Χρόνια αργότερα βρέθηκα ξανά εκεί ως παίκτης της Φέγενορντ, για τον ημιτελικό του Conference League. Η εμπειρία ήταν απίστευτη, ειδικά αφού προκριθήκαμε στον τελικό. Οι δικοί μου ήταν εκεί και το ότι ζήσαμε μαζί εκείνη τη στιγμή ήταν μοναδικό.

Από τα δάκρυα στα χαμόγελα

Έπεσα τυχαία πάνω σε ένα βίντεο με ένα παιδί που έκλαιγε επειδή θα αποχωρούσα από την Μπρέντα. Βρεθήκαμε από κοντά και του έδωσα δώρα, ενώ εκείνος μου χάρισε ένα φυτό. Το έχω ακόμη στο σπίτι μου στο Βέλγιο, δέκα χρόνια μετά. Χαμογελώ κάθε φορά που το βλέπω να μεγαλώνει. Τέτοιες μικρές στιγμές και οι αναμνήσεις που αφήνουν κάνουν την καριέρα μου ξεχωριστή.

Όταν τα γκολ δεν έφερναν χαρά

Στη Φέγενορντ βρέθηκα σε μια δύσκολη φάση. Η απόδοσή μου ήταν καλή, αλλά οι συμμετοχές μου λίγες, καθώς υπήρχε έντονος ανταγωνισμός από εξαιρετικούς συμπαίκτες. Παρότι σκόραρα συνέχεια και καθοριστικά γκολ, δεν ένιωθα τη χαρά που περίμενα. Έτσι αποφάσισα να επισκεφθώ ψυχολόγο. Συζητούσαμε για τα πάντα και αναπτύξαμε πολύ καλή σχέση, ενώ εγώ αισθανόμουν σταδιακά καλύτερα. Στη συνέχεια φτάσαμε στον τελικό του Conference League και πέτυχα πολλά γκολ. Συνεχίζω να συνεργάζομαι μαζί του και πριν από λίγες εβδομάδες ήρθε στην Αθήνα για να με δει. Η βοήθειά του είναι απαραίτητη ακόμη κι όταν όλα στη ζωή μου πηγαίνουν καλά. Στις δύσκολες περιόδους χρειάζεται να στρέφεις την προσοχή στον εαυτό σου και να κρατάς εσύ τον έλεγχο.

Είμαι καλός «δικηγόρος»

Για δύο χρόνια σπούδασα Νομική, πριν αφοσιωθώ στο ποδόσφαιρο. Το αντικείμενο πάντα με ενδιέφερε και ίσως ήταν ένας τρόπος να προετοιμαστώ για το ενδεχόμενο να μην καταφέρω να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Η εκπαίδευση αποτελούσε πάντοτε προτεραιότητά μου. Είχα σκεφτεί ακόμη και το ενδεχόμενο να εργαστώ ως δικηγόρος σε ομάδα. Είναι χρήσιμο για έναν ποδοσφαιριστή να καταλαβαίνει τι περιλαμβάνουν τα συμβόλαιά του. Ο μάνατζέρ μου είναι και εκείνος δικηγόρος, οπότε στις διαπραγματεύσεις αποτελούμε καλό δίδυμο (γέλια).

Μαθήματα μαζί με συνταξιούχους

Πάντα θέλω να μαθαίνω καινούργια πράγματα, κάτι που ίσως ξεκινά από τους γονείς μου, οι οποίοι συνήθιζαν να μου βάζουν προκλήσεις. Όταν ήμουν στην Ουτρέχτη και δεν αγωνιζόμουν πολύ, έψαξα έναν τρόπο να ξεφύγει το μυαλό μου από την κατάσταση. Έτσι άρχισα να παρακολουθώ ισπανικά σε τμήμα συνταξιούχων που σχεδίαζαν ταξίδια στη Λατινική Αμερική. Αυτή η εμπειρία με βοήθησε αργότερα να μάθω γρηγορότερα ιταλικά, όταν πήγα στην Κρεμονέζε.

Η Ακρόπολη και το νέο γήπεδο

Η Αθήνα μού αρέσει πολύ, καθώς αγαπώ την Αρχαία Ιστορία. Συχνά, όταν η γυναίκα μου προτείνει να πάμε απλώς μια βόλτα, καταλήγω να την οδηγώ στα αρχαία μνημεία. Έχω επισκεφτεί τους Δελφούς και την Επίδαυρο και απολαμβάνω να αντικρίζω όσα μελετούσα στο σχολείο. Η Ακρόπολη είναι υπέροχη και η ενέργεια που νιώθεις εκεί ξεχωριστή, ενώ η θέα της πόλης είναι πανέμορφη. Χαίρομαι που θα μπορούμε να την απολαμβάνουμε από το νέο μας γήπεδο.

Η επιστροφή και η επιβράβευση της προσπάθειας

Το να σκοράρεις είναι πάντα υπέροχο, όμως το ματς με την ΤΣΣΚΑ 1948 στη Σόφια μού έφερε πολλά συναισθήματα. Αναλογίστηκα τότε τη δύσκολη περίοδο που έμεινα εκτός, την επέμβαση, τον πόνο και τη δουλειά που χρειάστηκε να κάνω. Ήταν η πρώτη ανταμοιβή των κόπων μου. Δεν ήταν κανονικά να αγωνιστώ σε εκείνο το παιχνίδι, αλλά οι καλές προπονήσεις με έβαλαν στην αποστολή. Πιθανότατα θα έπαιζα μόνο για λίγο, ωστόσο το ποδόσφαιρο κρύβει πάντα εκπλήξεις.

Το γκολ που θέλει να συνδυάσει με έναν τίτλο

Είναι δύσκολο να αποφασίσω ποιο ήταν το καλύτερο γκολ μου. Ίσως να ήταν εκείνο στο Ολντ Τράφορντ, με τη Ρέιντζερς, καθώς το να σκοράρεις σε αυτό το γήπεδο είναι ξεχωριστό. Θυμάμαι επίσης τα τέρματα με τη Φέγενορντ απέναντι στη Μαρσέιγ, στον ημιτελικό του Conference, όπου βρίσκονταν όλοι οι φίλοι και οι δικοί μου άνθρωποι. Είμαι βέβαιος πως θα πετύχω κι άλλα με τον Παναθηναϊκό και ελπίζω κάποιο να γίνει το αγαπημένο μου, χαρίζοντας έναν τίτλο. Αυτός είναι ο στόχος μου.

Η ξεχωριστή στήριξη των οπαδών

Η πιο δυνατή ανάμνησή μου από τον Παναθηναϊκό είναι η πρόκριση στην Τσεχία και οι πανηγυρισμοί με τους φιλάθλους μας, εκεί αλλά και στα αποδυτήρια. Η ενέργεια που ζήσαμε ήταν μοναδική. Για αυτόν τον σύλλογο είναι φυσιολογικό να παίζει στην Ευρώπη, όμως η πρόκριση μέσα από τα προκριματικά ήταν δύσκολη υπόθεση, με πολλές ομάδες «παγίδες» και αρκετές αλλαγές στην ομάδα μας.

Τα λόγια ενός φίλου του Παναθηναϊκού

Συναντώ διαρκώς φιλάθλους του Παναθηναϊκού σε κάθε σημείο της πόλης και χαίρομαι πολύ όταν με πλησιάζουν για να μιλήσουμε. Η στήριξή τους ήταν σημαντική, ιδιαίτερα όσο περνούσα τη δύσκολη περίοδο του τραυματισμού. Μια φορά, στο κέντρο, κάποιος μου είπε «Μην ξεχνάς ποιος είσαι, πιστεύουμε σε σένα και είμαστε δίπλα σου». Κρατώ ακόμη αυτά τα λόγια και τα συζητώ συχνά με τη γυναίκα μου. Ήταν το σωστό μήνυμα την κατάλληλη στιγμή.

Η αισιοδοξία για τους στόχους της ομάδας

Πιστεύουμε πάρα πολύ σε όσα θέλουμε να πετύχουμε. Θεωρώ πως ο Νίστρουπ είναι ακριβώς ο προπονητής που χρειαζόταν η ομάδα. Έχει σύγχρονη προσέγγιση και μου αρέσουν τόσο οι ιδέες του για το ποδόσφαιρο όσο και το επιθετικό στιλ που δουλεύει. Η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος είναι όνειρό μου εδώ και πολύ καιρό και γι’ αυτό επέλεξα τον Παναθηναϊκό. Θα είναι κάτι ξεχωριστό και θα σημαίνει πολλά για μένα. Θέλω να ολοκληρώσω την καριέρα μου στον Παναθηναϊκό, κατακτώντας τίτλους με αυτή τη φανέλα. Θα ένιωθα απίστευτα περήφανος.

Η προσμονή για το ντέρμπι με την ΑΕΚ

Όλοι οι παίκτες περιμένουμε με ανυπομονησία τα μεγάλα παιχνίδια. Από μικρά παιδιά ονειρευόμαστε να παίξουμε σε ντέρμπι, σε μεγάλα γήπεδα. Θα είναι ένα ωραίο ματς. Η ΑΕΚ είναι καλή και δυνατή ομάδα, όπως είμαστε κι εμείς. Θα έχουμε τον κόσμο μας δίπλα μας και, με την ενέργειά του, θα κάνουμε τα πάντα για τη νίκη.