Υπάρχουν παίκτες που αφήνουν το αποτύπωμά τους στα γήπεδα και άλλοι που ταυτίζονται με την Ιστορία ενός συλλόγου. Ο Γιώργος Κούδας ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Το 2026 είναι χρονιά-σταθμός, αφού ο «Μεγαλέξαντρος» του ελληνικού ποδοσφαίρου γίνεται 80 ετών, ενώ την ίδια χρονιά ο ΠΑΟΚ κλείνει έναν αιώνα από την ίδρυσή του.
Οι δύο επέτειοι συναντιούνται και φέρνουν κοντά το παρελθόν με το παρόν, όπως και τις αναμνήσεις με την Ιστορία.
Σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», ο Γιώργος Κούδας αναφέρθηκε με χαμόγελο στις αναμνήσεις του, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν. Παράλληλα, επανέλαβε ότι περιμένει με υπομονή να μπει στη Νέα Τούμπα.
Η πορεία του άρχισε στις 23 Νοεμβρίου 1946, όταν γεννήθηκε στον Άγιο Παύλο Θεσσαλονίκης. Μέσα σε μια πόλη που πάσχιζε να ξανασταθεί στα πόδια της, ένα μικρό παιδί ανακάλυψε τη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής του: το ποδόσφαιρο.
«Έχω πει πολλές φορές μια φράση: εγώ στην ζωή μου παντρεύτηκα τον ΠΑΟΚ. Και όχι μόνο μία φορά. Πολλές.
Και μέχρι το τέλος θα πορεύομαι με τον ΠΑΟΚ. Εντάξει, ο ΠΑΟΚ μου… ρίχνει και 20 χρόνια, αλλά δεν πειράζει. Μεγάλωσα με τον ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟΚ μεγάλωσε μαζί μου.
Είναι μια όμορφη διαδρομή που ξεκίνησε από χωμάτινα γήπεδα και τώρα ονειρεύομαι να δω την ομάδα σε ένα νέο γήπεδο. Αυτό μου έχει μείνει…».
Από εκεί ξεκίνησε η κουβέντα μας.
Οι αλάνες όπου ξεκίνησαν όλα
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η πλατεία της παλιάς λαχαναγοράς έγινε το πρώτο του γήπεδο. Ανάμεσα σε πρόχειρα τέρματα, σκονισμένα ρούχα και ατέλειωτο παιχνίδι, άρχισε να φανερώνεται ένα ξεχωριστό ταλέντο.
Στις αφηγήσεις του ανά τα χρόνια, ο ίδιος έχει μιλήσει για εκείνη την περίοδο με έντονη συγκίνηση.
Οι φίλοι των παιδικών του χρόνων, τα καθημερινά παιχνίδια ποδοσφαίρου και η προσμονή για το επόμενο δίτερμα είναι στιγμές που παραμένουν μαζί του.
«Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να παίξουμε ποδόσφαιρο. Και τότε ήρθε στην ζωή μας ο ΠΑΟΚ.
Δεν μπορούσα να φανταστώ όσα θα ακολουθούσαν. Τι θα γινόταν ο ΠΑΟΚ για μένα, αλλά και τι θα γινόμουν εγώ για τον ΠΑΟΚ…».
Για τον Γιώργο Κούδα, ωστόσο, η πλατεία Διοικητηρίου ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας χώρος παιχνιδιού.
Εκεί έβρισκε το καταφύγιό του, ακόμη κι όταν είχε αρχίσει να κάνει πραγματικότητα το μεγάλο ποδοσφαιρικό όνειρό του.
«Πρόλαβα όλα τα παιδιά του Βίλι Σέφτσικ. Αυτό είναι το DNA του ΠΑΟΚ. Να έχει δικά του παιδιά. Αυτό αγαπούσε, αυτό αγαπά και αυτό θα αγαπάει πάντα ο κόσμος.
Ποιος δεν θέλει να βλέπει στον ΠΑΟΚ να έρχονται μεγάλοι παίκτες για να τον βοηθούν να πρωταγωνιστεί; Αλλά ο ΠΑΟΚ μεγάλωσε από τα δικά του παιδιά και αυτό δεν θα πρέπει να αλλάξει ποτέ.
Πρώτα υπήρξε η γενιά που ανέδειξε ο Βίλι Σέφτσικ. Έπειτα ήρθε η δική μας, με την οποία είχαμε την τύχη να πάρουμε και τους πρώτους τίτλους για τον ΠΑΟΚ.
Ήταν κάτι που θέλαμε και αξίζαμε, και το πετύχαμε έπειτα από μεγάλη προσπάθεια και αφού νικήσαμε όλους τους αντιπάλους μας.
Γνωρίζαμε ότι δεν είχαμε απέναντί μας μόνο τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές, αλλά κάποια στιγμή καταφέραμε να τους νικήσουμε όλους».
Από την πλατεία μέχρι την Τούμπα
Το 1963, μόλις 17 ετών, είχε ήδη προωθηθεί στην πρώτη ομάδα του ΠΑΟΚ. Ωστόσο, η καθημερινότητά του παρέμενε σχεδόν ίδια.
Όταν τελείωνε την προπόνηση στην Τούμπα, γύριζε στην αγαπημένη πλατεία, έβρισκε τους φίλους του στο καφέ «Ροκάρια» και έπαιζε ξανά ποδόσφαιρο. Κατόπιν πήγαινε στο βραδινό σχολείο του Γκόνου, στην Αντιγονιδών.
Ο πατέρας του είχε βάλει έναν όρο που δεν δεχόταν παραβίαση: το πάθος για την μπάλα δεν έπρεπε να τον κάνει να αφήσει το σχολείο. Ο νεαρός Γιώργος προσπαθούσε, λοιπόν, να ισορροπήσει ανάμεσα στις υποχρεώσεις του και στο πάθος που ήδη καθόριζε τη ζωή του.
Τα Σαββατοκύριακα, πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν στην πλατεία. Εκατοντάδες θεατές έρχονταν να παρακολουθήσουν τους αγώνες ανάμεσα σε παρέες και ομάδες από διαφορετικές γειτονιές, αλλά και εκείνο το αδύνατο παιδί που ξεχώριζε για την απίστευτη τεχνική του.
Το ίδιο φαινόμενο εμφανίστηκε αργότερα και στην Τούμπα. Όπως είχε αναφέρει ο ιστορικός πρόεδρος του ΠΑΟΚ, Γιώργος Παντελάκης, χιλιάδες φίλαθλοι έφταναν στο γήπεδο πολύ πριν από τους αγώνες της πρώτης ομάδας, αποκλειστικά για να βλέπουν τον Κούδα να παίζει στα τμήματα υποδομής. Έτσι γεννήθηκε μια σχέση που έμελλε να γίνει θρύλος.
«Υπήρχαν φορές που παίζαμε στο μικρό γήπεδο μπροστά από τη Θύρα 4. Ήμασταν αρκετά μικρότεροι και ο κόσμος περίμενε να μας παρακολουθήσει.
Αυτό συνεχιζόταν επί χρόνια. Ο κόσμος ήθελε πάντοτε να βλέπει αγωνιζόμενες και τις μικρότερες ομάδες.
Το απολαμβάναμε, ακούγαμε τους πανηγυρισμούς του κόσμου για τα γκολ μας και φανταζόμασταν πως έτσι θα γινόταν και όταν θα μεγαλώναμε και θα παίζαμε στην ανδρική ομάδα…».
Το πρώτο τρόπαιο
Ο Γιώργος Κούδας καθόρισε μια ολόκληρη περίοδο στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Η αντιπαράθεση με τον Ολυμπιακό άρχισε εξαιτίας… των ποδιών του.
Με τη φανέλα του Δικεφάλου πανηγύρισε τους τρεις πρώτους τίτλους του ως ποδοσφαιριστής. Την πρώτη σεζόν μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, είδε τον ΠΑΟΚ να κατακτά το δεύτερο πρωτάθλημα στην Ιστορία του.
«Στον τελικό με τον Παναθηναϊκό το 1972, η κατάκτηση του Κυπέλλου ήταν αυτό που επιθυμούσα περισσότερο απ’ όλα, κυρίως για τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ.
Για τον κόσμο που από το 1959 έβλεπε την ομάδα του να περνά δύσκολα, χωρίς να έχει γιορτάσει μέχρι τότε κάποιο τρόπαιο.
Έτσι, μόλις σκόραρα, σκέφτηκα πρώτα να κατευθυνθώ προς την κερκίδα και να μοιραστώ τη χαρά με τους φιλάθλους.
Αφού το έκανα, πήγα στους συμπαίκτες μου. Δεν είχα πανηγυρίσει ξανά με τέτοιο τρόπο στην καριέρα μου».
Το χειροκρότημα που έμεινε αξέχαστο
Στην ερώτηση για την κορυφαία στιγμή της καριέρας του, χρειάστηκε λίγο χρόνο προτού απαντήσει:
«Χρειάζεται να το σκεφτώ και εσείς περιμένετε απάντηση μέσα σε ένα λεπτό… Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα ένιωσα στο φιλικό προς τιμήν μου στην Τούμπα, τον Σεπτέμβριο του 1995, ανάμεσα στην Εθνική Ελλάδας και την Εθνική Γιουγκοσλαβίας.
Ένιωσα την αγάπη του κόσμου και το θερμό του χειροκρότημα. Τότε τοποθέτησαν στην Τούμπα και την προτομή μου, την οποία έσπασαν μερικά χρόνια αργότερα κάποιοι “επιστήμονες”.
Αυτό, ωστόσο, είναι κάτι που θα κρατήσω για πάντα μέσα μου. Ένιωσα ότι αναγνωρίστηκε η προσφορά μου. Με τίμησαν και αυτό δεν ξεχνιέται, δεν εξαργυρώνεται και δεν αποτιμάται».
Η σκυτάλη στα δικά του παιδιά
Η κουβέντα γύρισε στα παιδιά των ακαδημιών και στην προσδοκία των φιλάθλων να αναδειχθεί ο… επόμενος Κούδας.
«Αυτό το θέμα έκλεισε. Όλοι έψαχναν για καιρό τον νέο Κούδα, ενώ τώρα αναρωτιούνται αν και πότε θα εμφανιστεί ένας νέος Κωνσταντέλιας. Να ξέρετε πως είναι δύσκολο να προκύψει άλλος Κωνσταντέλιας, όμως η ελπίδα δεν χάνεται.
Ο ΠΑΟΚ πρέπει να βασίζεται στα παιδιά που προέρχονται από τις ακαδημίες του. Με χαροποιεί που βλέπω στην ομάδα τον Μιχαηλίδη και τον Μύθου, αλλά και που ο Πέλκας έκανε καριέρα. Τώρα παίρνουν θέση στην ομάδα ο Χατσίδης, ο Μπαταούλας και ο Μοναστηρλής, το παιδί που αγωνίζεται στο τέρμα.
Ας με συγχωρήσουν τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί ασφαλώς κάποιους θα παραλείψω, τους αγαπώ όμως όλους. Ο Ιβάν Σαββίδης έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Έβαλε χρήματα στα νέα παιδιά.
Είναι φυσικό να αγαπάμε περισσότερο τα δικά μας παιδιά. Ο Μύθου είναι πλέον 19 ετών και βρίσκεται στον ΠΑΟΚ από τα εννιά του. Κυριολεκτικά, όλη του τη ζωή είναι ΠΑΟΚ.
Πώς γίνεται να μην τα στηρίξεις; Δεν έτυχε απλώς να φορέσουν αυτή τη φανέλα. Έχουν πονέσει γι’ αυτή.
Την κατέκτησαν! Αυτά τα παιδιά θα κάνουν τον ΠΑΟΚ μεγαλύτερο. Θα μεγαλώσουν φορώντας τη φανέλα της ομάδας και θα νιώθουν την καρδιά τους να χτυπά…».
Το όνειρο
Ογδόντα χρόνια από τη γέννησή του και έναν αιώνα μετά την ίδρυση του ΠΑΟΚ, ο Γιώργος Κούδας είναι κάτι παραπάνω από μια εμβληματική μορφή του ποδοσφαίρου.
Αποτελεί ζωντανό κομμάτι της Θεσσαλονίκης, της Τούμπας και της ασπρόμαυρης διαδρομής. Από παιδί που έπαιζε στις πλατείες, εξελίχθηκε σε «Μεγαλέξαντρο» ενός ολόκληρου λαού.
Κλείνοντας, αναφέρει: «Όποτε συναντιόμαστε με τους βετεράνους, συζητάμε για τη Νέα Τούμπα.
Μακάρι να είμαστε καλά και να καταφέρουμε να μπούμε όταν ολοκληρωθεί. Θα έχουμε δει τον ΠΑΟΚ σε όλες τις έδρες του…».


















ΣΧΟΛΙΑ
Καλωσορίζουμε τον ανοιχτό διάλογο και τα σχόλια με ουσία. Κρατήστε τη συζήτηση ευγενική και με σεβασμό· υβριστικά ή διαφημιστικά σχόλια διαγράφονται. Πριν σχολιάσετε, διαβάστε τους όρους χρήσης.
Κανένα σχόλιο ακόμη. Γράψτε το πρώτο.