Σαν σήμερα, 9 Νοεμβρίου 1990: Ο Χατζηπαναγής ανακοινώνει ότι σταματά το ποδόσφαιρο

Στις 9 Νοεμβρίου 1990, ο Βασίλης Χατζηπαναγής, ο θρυλικός «Νουρέγιεφ» του ελληνικού ποδοσφαίρου, γνωστοποίησε πως αποχωρεί από την ενεργό δράση. Οι αλλεπάλληλοι τραυματισμοί τον είχαν καταπονήσει σωματικά και ψυχικά, με αποτέλεσμα να αποχαιρετήσει τα γήπεδα μετά από 15 χρόνια στον Ηρακλή.

Κάποιοι ποδοσφαιριστές μένουν στη μνήμη για τις επιτυχίες και τα γκολ τους, ενώ άλλοι ξεχωρίζουν επειδή έκαναν το ίδιο το άθλημα μοναδικό θέαμα. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκε ο Βασίλης Χατζηπαναγής. Σαν σήμερα, στις 9 Νοεμβρίου 1990, ένας από τους πιο προικισμένους παίκτες που πέρασαν από τα ελληνικά γήπεδα ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση.

Στα 36 του, οι τραυματισμοί που επέστρεφαν διαρκώς είχαν αφήσει το αποτύπωμά τους. Επί μήνες δεν ήταν σε θέση να παίζει όσο συχνά ήθελε, ούτε να αγωνίζεται με την ελευθερία που επιθυμούσε. Η ψυχική φθορά ξεπερνούσε πλέον τη σωματική. Καθώς είχε συνδέσει το ποδόσφαιρο με τη φαντασία, την κίνηση και τη δημιουργία, το ότι δεν μπορούσε να εκφραστεί στο γήπεδο τον πλήγωνε ιδιαίτερα.

Η πορεία του Βασίλη Χατζηπαναγή από την Τασκένδη στον Ηρακλή

Ο Χατζηπαναγής γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1954 στην Τασκένδη, τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, από οικογένεια Ελλήνων πολιτικών προσφύγων. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Παχτακόρ και το 1975 μετακόμισε στην Ελλάδα για τον Ηρακλή, όπου σύντομα εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο αστέρι της ομάδας της Θεσσαλονίκης.

Η απαράμιλλη τεχνική του ξεσήκωνε το κοινό: με ντρίμπλες και απρόβλεπτες προσποιήσεις, μπορούσε εντυπωσιακά να αφήσει πίσω του δύο ή και τρεις αντιπάλους. Ακόμη και φίλαθλοι άλλων ομάδων τον θαύμαζαν. Στο Καυτανζόγλειο έδινε τη δική του παράσταση, καθώς οι θεατές πήγαιναν για να απολαύσουν τις εμπνεύσεις του, πέρα από το να δουν τον Ηρακλή να νικά.

Η σημαντικότερη ομαδική επιτυχία του ήρθε το 1976, όταν κατέκτησε με τον Ηρακλή το Κύπελλο Ελλάδας. Στον αξέχαστο τελικό απέναντι στον Ολυμπιακό, το σκορ ήταν 4-4 και ο νικητής αναδείχθηκε στη διαδικασία των πέναλτι. Παρά το ταλέντο του, που θα μπορούσε να τον είχε οδηγήσει σε πολύ μεγαλύτερες ευρωπαϊκές σκηνές, αυτή ήταν η κορυφαία συλλογική διάκριση στην καριέρα του.

Γιατί ο Χατζηπαναγής αγωνίστηκε ελάχιστα με την Εθνική Ελλάδας

Ξεχωριστό στοιχείο της πορείας του ήταν ότι αγωνίστηκε ελάχιστα με την Εθνική Ελλάδας. Οι κανονισμοί της FIFA εκείνης της εποχής, σε συνδυασμό με την προηγούμενη συμμετοχή του σε εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, δεν του επέτρεψαν να παίξει κανονικά με την Ελλάδα. Έλαβε μέρος μόνο σε ένα φιλικό παιχνίδι.

Παρότι ανακοίνωσε την αποχώρησή του στις 9 Νοεμβρίου 1990, ο Χατζηπαναγής επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους τον Οκτώβριο του 1991. Αυτό συνέβη στο ευρωπαϊκό ματς του Ηρακλή με τη Βαλένθια, το οποίο αποτέλεσε τον επίλογο μιας σπουδαίας ποδοσφαιρικής πορείας.

Η σπουδαία αναγνώριση ήρθε το 2003. Στο πλαίσιο της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την ίδρυση της UEFA, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τον επέλεξε ως τον κορυφαίο Έλληνα ποδοσφαιριστή.

Στις 9 Νοεμβρίου 1990, σαν σήμερα, ο Βασίλης Χατζηπαναγής έβαζε τέλος σε μια ολόκληρη εποχή. Δεν είχε στο ενεργητικό του δεκάδες τίτλους ούτε είχε παίξει στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Κατάφερε, όμως, κάτι σπάνιο: να κερδίσει την αγάπη του κόσμου για το παιχνίδι του και όχι μόνο για τις διακρίσεις του.

Ο Χατζηπαναγής ήταν κάτι παραπάνω από ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Απέδειξε πως η μπάλα μπορεί να μετατραπεί σε τέχνη.