Ποτσετίνο: Μπορεί να βρει τη λύτρωση οδηγώντας τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ;

Ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο φέρει ακόμη τα σημάδια από τις θητείες του σε μεγάλους συλλόγους, αλλά στο «Ολντ Τράφορντ» υπάρχουν παίκτες ικανοί να ακολουθήσουν τις ιδέες του. Θα μπορούσε, λοιπόν, η συνεργασία αυτή να είναι αυτό που αναζητούν και οι δύο πλευρές;

Η προοπτική να συναντηθούν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο επιστρέφει ξανά και ξανά. Ο Αργεντινός έχει συνδεθεί πολλές φορές με τον πάγκο των «κόκκινων διαβόλων» και πλέον όλα δείχνουν ότι θα πάρει τη θέση του Μάικλ Κάρικ.

Η εξέλιξη αυτή δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη. Εδώ και 13 χρόνια η Γιουνάιτεντ αναζητά τον προπονητή που θα την οδηγήσει ξανά στην κορυφή, επαναλαμβάνοντας τα ίδια σφάλματα, ενώ περίπου οκτώ χρόνια τώρα εξετάζει την περίπτωση του Ποτσετίνο.

Μπορεί οι προηγούμενες προκλήσεις να καταπόνησαν τον Αργεντινό, μέχρι να βρεθεί μπροστά του το κατάλληλο περιβάλλον για να συνεχίσει. Ίσως, πάλι, δύο πλευρές που έχουν αποπροσανατολιστεί να ανακαλύψουν μεταξύ τους μια χημεία που κανείς δεν περίμενε.

Ο Ποτσετίνο δεν έρχεται στο Μάντσεστερ ως ο φιλόδοξος τεχνικός των πρώτων χρόνων της καριέρας του. Οι θητείες του στην Τότεναμ, την Παρί Σεν Ζερμέν και την Τσέλσι τον έχουν ήδη σημαδέψει. Έχει ζήσει από κοντά τον ποδοσφαιρικό μηχανισμό των κορυφαίων συλλόγων και τώρα δείχνει σαν να έχει απολέσει ένα μέρος του εαυτού του. Ίσως, ωστόσο, το «Ολντ Τράφορντ» να είναι ο σωστός τόπος για να φτάσει αυτή η πορεία στο τέλος της.

Η κρίση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και οι αμφιβολίες για τον Ποτσετίνο

Η πρόσληψη ενός ακόμη προπονητή δεν αρκεί για να τελειώσει η κρίση στη Γιουνάιτεντ. Οι διαδοχικές αλλαγές στην τεχνική ηγεσία φανερώνουν το πρόβλημα, δεν το προκαλούν. Η ρίζα του βρίσκεται στα ανώτερα διοικητικά κλιμάκια, όπου η ανεπάρκεια και οι κακές αποφάσεις συνεχίζουν να διαμορφώνουν την τύχη του συλλόγου. Έτσι, η αναζήτηση του επόμενου προπονητή προσφέρει για άλλη μια φορά τον τέλειο αντιπερισπασμό.

Το βασικό ερώτημα εξακολουθεί να είναι γιατί ο Ποτσετίνο θα πετύχει αυτή τη φορά. Σε μια δεκαετία αγωνιστικής κάμψης, η Γιουνάιτεντ έχει πανηγυρίσει μόλις δύο σημαντικούς τίτλους. Τώρα προσανατολίζεται σε έναν προπονητή που έχει κατακτήσει δύο σπουδαία τρόπαια σε 13 χρόνια καριέρας, με αρκετές διακυμάνσεις στο διάστημα αυτό. Δηλαδή, για να επιστρέψει στις ημέρες της ακμής της, επιλέγει και πάλι κάποιον που παραπέμπει σε εκείνη την περίοδο.

Παρότι οι αμφιβολίες είναι βάσιμες, η Γιουνάιτεντ διαθέτει ένα σπάνιο γνώρισμα: γεννά προσδοκίες ακόμη και όταν τίποτα δεν προμηνύει αλλαγή. Κάθε νέα πρόσληψη συνοδεύεται από την ίδια ιστορία. Θα είναι ένας καταξιωμένος τεχνικός με ισχυρή προσωπικότητα ή ένας πρώην παίκτης που μέσα σε λίγους μήνες θα έχει γίνει μια απογοητευμένη μορφή στον πάγκο;

Η ταυτότητα της Τότεναμ και το ποδόσφαιρο έντασης του Ποτσετίνο

Υπάρχουν, πάντως, δύο σημαντικά πλεονεκτήματα που μπορεί να αξιοποιήσει ο Ποτσετίνο. Το πρώτο συνδέεται με τη θητεία του στην Τότεναμ, μια ομάδα που έφερε έντονα τη δική του ταυτότητα. Πίεση, αδιάκοπο τρέξιμο, ένταση, ενέργεια και σχεδόν απόλυτη αφοσίωση στη δουλειά τη χαρακτήριζαν. Ο ίδιος ήξερε να μεταδίδει το πάθος του στους ποδοσφαιριστές,

Εκείνη η ομάδα έδινε τα πάντα στο γήπεδο. Το παιχνίδι της σήμαινε πόνο και κόπωση, παραλήρημα, αλλά και απόλυτη έκσταση. Ίσως αυτό να χρειάζεται πάνω απ’ όλα σήμερα η Γιουνάιτεντ: να ξαναβρεί το συναίσθημα και να αισθανθεί πως το γήπεδο ζωντανεύει.

Το άλλο στοιχείο είναι ακόμη πιο ξεχωριστό: η σύμπτωση δύο πλευρών που φαίνεται να θέλουν να λυτρωθούν. Από τη μία, ένας σύλλογος χωρίς πλέον ξεκάθαρη ταυτότητα· από την άλλη, ένας προπονητής που δεν έφτασε ποτέ στο επίπεδο που πολλοί περίμεναν. Ίσως αυτές οι δύο χαμένες ψυχές να προσφέρουν η μία στην άλλη την ευκαιρία να ξεκινήσουν ξανά.

Θα μπορούσε να είναι το σενάριο μιας ταινίας. Το αν αυτή η ιστορία μπορεί να καταλήξει καλά, όμως, είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

Η πορεία του Ποτσετίνο από τη Σαουθάμπτον στην Παρί Σεν Ζερμέν

Η πορεία του Ποτσετίνο αφήνει την εντύπωση πως δεν ολοκληρώθηκε όπως θα μπορούσε. Από το ξεκίνημά του στη Σαουθάμπτον έως την εξαιρετική δουλειά του στην Τότεναμ, έμοιαζε να έχει μπροστά του ένα πολύ μεγαλύτερο μέλλον. Τότε συγκαταλεγόταν στους πιο ενδιαφέροντες προπονητές της Ευρώπης, ένας άνθρωπος που σε κέρδιζε μιλώντας για το ποδόσφαιρο, τις θυσίες, τη μάχη και την καθημερινή προσπάθεια.

Σήμερα, πάντως, ο Ποτσετίνο εξακολουθεί να δείχνει σαν προπονητής που αναζητά το κατάλληλο ποδοσφαιρικό περιβάλλον και την τελική μορφή της προπονητικής του ταυτότητας. Ποια στιγμή τον επηρέασε περισσότερο; Ενδεχομένως η θητεία του στην Παρί Σεν Ζερμέν, από τον Ιανουάριο του 2021 μέχρι τον Ιούλιο του 2022. Εκεί πανηγύρισε τους μόνους σημαντικούς τίτλους του, αλλά βρέθηκε και μπροστά σε συνθήκες που δύσκολα μπορούσε να διαμορφώσει.

Στο Παρίσι ανέλαβε ένα σύνολο γεμάτο ποδοσφαιρικούς αστέρες. Κυριαρχούσε η υπερβολή, με τον Κιλιάν Εμπαπέ να κινείται σαν απόλυτος κυρίαρχος και τον Νεϊμάρ να μοιάζει πως περνούσε περισσότερο χρόνο σε πολυτελή κλαμπ, χορεύοντας με πατερίτσες, παρά στον αγωνιστικό χώρο.

Οι απαιτήσεις των μεγάλων ονομάτων, οι προσωπικές φιλοδοξίες και η αδυναμία να κρατηθεί υψηλός ρυθμός στις προπονήσεις φαίνεται ότι απογοήτευσαν τον Αργεντινό. Εύλογα, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: με ποιον τρόπο θα αντιμετωπίσει στη Γιουνάιτεντ μια κατάσταση που παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες;

Οι δυσκολίες του Ποτσετίνο στην Τσέλσι και την Τότεναμ

Ούτε η παρουσία του στην Τσέλσι κύλησε καλύτερα. Βρέθηκε σε ομάδα με ανομοιογενές ρόστερ, χωρίς σαφή διοικητικό σχεδιασμό, και η συνεργασία έληξε χωρίς αξιοσημείωτο θετικό αποτέλεσμα. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο θα είναι να βάλει τάξη σε ένα σύνολο που διαμορφώθηκε από τις αποφάσεις έξι προπονητών και τις παρεμβάσεις του σερ Τζιμ Ράτκλιφ.

Ίσως, ωστόσο, να συνέβαλε στη φθορά του και η θητεία στην Τότεναμ. Εκεί έζησε την καλύτερη περίοδο της προπονητικής του πορείας, όμως η σχέση με τον Ντάνιελ Λίβι οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Δεν μπόρεσε να πείσει τη διοίκηση πως η ομάδα χρειαζόταν ενίσχυση όταν βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο της. Η Τότεναμ, αντί να αξιοποιήσει τα γερά θεμέλια, είδε σταδιακά το οικοδόμημά της να καταρρέει.

Με επιρροές από τη σχολή του Μαρσέλο Μπιέλσα, ο Αργεντινός στηριζόταν στη διαρκή κίνηση, στην ένταση και στην καταπόνηση των παικτών για να φτάσει στη νίκη. Κι όμως, η ίδια αυτή προσέγγιση που έκανε την Τότεναμ τόσο θεαματική ήταν εκείνη που τελικά την εξάντλησε. Σιγά σιγά, η ομάδα έμοιαζε με ποδοσφαιρικό ζόμπι: οι παίκτες σαν φθαρμένα εξαρτήματα και ο προπονητής κουρασμένος από τις συνεχείς συγκρούσεις.

Το επόμενο κεφάλαιο οδηγεί στο Μάντσεστερ, σε ένα περιβάλλον που θυμίζει αρκετά εκείνα από τα οποία αποχώρησε. Η Γιουνάιτεντ μοιάζει με πλοίο-φάντασμα χωρίς σαφή προορισμό, ενώ ο Ποτσετίνο ίσως έχει περάσει πλέον την καλύτερη φάση της καριέρας του. Δεν είναι συνηθισμένο ένας προπονητής να κάνει το μεγάλο άλμα στα 54 του. Ο Χάνσι Φλικ, βέβαια, κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο με την Μπάγερν στην ίδια ηλικία, αλλά τέτοιες ιστορίες είναι εξαιρέσεις.

Η ανάγκη της Γιουνάιτεντ για ενέργεια και αγωνιστική ταυτότητα

Υπάρχει, όμως, και η συναισθηματική διάσταση του ποδοσφαίρου, πέρα από την τακτική, τους αριθμούς και τα συστήματα. Αυτή την περίοδο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ χρειάζεται πάνω απ’ όλα να ξαναβρεί τον παλμό της: να βγάλει ενέργεια, να ζωντανέψει και να πάψει να θυμίζει έναν οργανισμό που αγωνίζεται απλώς να επιβιώσει.

Η πρόσληψη του Ποτσετίνο θα προσέφερε τουλάχιστον μια ιστορία με ενδιαφέρον: δύο πλευρές που ίσως βρίσκονται μπροστά στην τελευταία μεγάλη ευκαιρία τους. Το ζητούμενο είναι αν η εξέλιξη θα ξεφύγει από το μοτίβο ενός ακόμη αποτυχημένου κεφαλαίου.

Προτού συμβεί αυτό, απαιτείται άμεση βελτίωση στο γήπεδο. Η Γιουνάιτεντ είναι τρίτη από το τέλος στην Premier League, ενώ το ρόστερ της θυμίζει ασύνδετα κομμάτια συγκεντρωμένα χωρίς ξεκάθαρη ποδοσφαιρική κατεύθυνση.

Το σύστημα 4-2-3-1 και οι παίκτες που ταιριάζουν στον Ποτσετίνο

Υπάρχουν, πάντως, αγωνιστικά χαρακτηριστικά που ενδέχεται να ευνοήσουν τον Ποτσετίνο. Το 4-2-3-1 που προτιμά, σε συνδυασμό με την πίεση ψηλά και την ένταση σε όλο το γήπεδο, θα μπορούσε να προσφέρει στην ομάδα την αναγκαία αγωνιστική ταυτότητα.

Ο Κόμπι Μέινου μπορεί να διατηρεί την κατοχή όταν δέχεται πίεση και να μεταφέρει γρήγορα την μπάλα, χαρακτηριστικά που ευθυγραμμίζονται με τη φιλοσοφία του Αργεντινού. Ενέργεια και αδιάκοπο τρέξιμο, στοιχεία απαραίτητα στο σύστημά του, θα μπορούσαν να δώσουν οι Κάρλος Μπαλέμπα και Αντρέι Σάντος, χωρίς να τα έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα. Στις απαιτήσεις του πρέσινγκ μπορούν να ανταποκριθούν οι Ματέους Κούνια και Μπράιαν Μπεουμό, ενώ ο Μπενιαμίν Σέσκο εξακολουθεί να ψάχνει τον εαυτό του. Τουλάχιστον, στον Ποτσετίνο αρέσει να διαθέτει στην κορυφή έναν επιθετικό με ύψος και δύναμη.

Τα ερωτηματικά αφορούν κυρίως την αμυντική γραμμή. Ο Αργεντινός χρειάζεται γρήγορους αμυντικούς, ικανούς να στηρίξουν μια ομάδα που θα παίζει με τις γραμμές της ψηλά.

Αλλαγές θα απαιτηθούν και από τον Μπρούνο Φερνάντες, ο οποίος θα πρέπει να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα. Χρειάζεται να λειτουργεί με περισσότερη πειθαρχία, να παίρνει λιγότερα ρίσκα και να βάζει το σύνολο σε προτεραιότητα. Δεν είναι, πάντως, σίγουρο ότι μέχρι σήμερα του έχουν ζητήσει σταθερά κάτι τέτοιο.

Γιατί η πρόσληψη Ποτσετίνο δεν αρκεί για την επιστροφή

Η παρουσίαση μιας νέας πρόσληψης ως αφετηρίας για τη μεγάλη επιστροφή δεν είναι πρωτόγνωρη για τη Γιουνάιτεντ. Κανένα μαγικό ραβδί ή θαυματουργό εμβόλιο δεν μπορεί να εξαλείψει όλες τις παθογένειες του συλλόγου. Και, κυρίως, η άφιξη του Ποτσετίνο δεν πρόκειται να ενεργοποιήσει αυτόματα κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο.

Μπορεί η Γιουνάιτεντ και ο Ποτσετίνο να μην είναι ο ιδανικός συνδυασμός για την επιτυχία. Ίσως, ωστόσο, και οι δύο να έχουν φτάσει σε τόσο χαμηλό σημείο, ώστε να χρειάζονται ο ένας τον άλλο για να ξανασηκωθούν.