Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ο Πατρίκ Γκούναρσον επέστρεψε στα γήπεδα μετά από 693 ημέρες και τη μάχη με νευρολογική ασθένεια

9′ ανάγνωση
Ο Πατρίκ Γκούναρσον επέστρεψε στα γήπεδα μετά από 693 ημέρες και τη μάχη με νευρολογική ασθένεια

Ο Πατρίκ Γκούναρσον, πρώην τερματοφύλακας της Μπρέντφορντ και νυν παίκτης της Κορτράικ, αποκάλυψε τη δύσκολη διαδρομή της επιστροφής του στο ποδόσφαιρο. Ο 26χρονος Ισλανδός αντιμετώπισε νευρολογική ασθένεια, η οποία οδήγησε το ανοσοποιητικό του σύστημα να επιτεθεί στα νεύρα του. Σταδιακά έχασε τη δύναμη και την αίσθηση στα άκρα του.

Η κατάστασή του έφτασε στο σημείο να χρειάζεται αναπηρικό αμαξίδιο, ενώ δεν μπορούσε εύκολα ούτε να κρατήσει στην αγκαλιά του τη νεογέννητη κόρη του.

Για μήνες ο Γκούναρσον έμενε κοντά στην ομάδα και ακολουθούσε την καθημερινότητά της, από τα γεύματα μέχρι τις μετακινήσεις, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να παίξει. Πριν από σημαντικό αγώνα της Κορτράικ με την ομάδα Νέων της Γάνδης, επέλεξε να δείξει στους συμπαίκτες του φωτογραφίες και βίντεο από τη νοσηλεία και την αποκατάστασή του. Έτσι, τους αποκάλυψε για πρώτη φορά πόσο σοβαρή ήταν η περιπέτεια που είχε περάσει.

Η παρουσίαση της ιστορίας του άγγιξε τους συμπαίκτες του και, όπως του είπαν στη συνέχεια μέλη του προπονητικού επιτελείου, τους έδωσε ένα επιπλέον κίνητρο ενόψει του αγώνα. Η Κορτράικ νίκησε 2-0, χάρη στα γκολ των Τιερί Αμπρόζ και Γέλερτ Βαν Λάντσχοτ στο δεύτερο ημίχρονο, ενώ μία εβδομάδα αργότερα εξασφάλισε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία του βελγικού ποδοσφαίρου.

Η επάνοδος του ίδιου στους αγωνιστικούς χώρους ήρθε ύστερα από μια επίπονη και μακρόχρονη προσπάθεια. Πριν από το πρόβλημα υγείας είχε δώσει τον τελευταίο του αγώνα σχεδόν δύο χρόνια νωρίτερα. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2026 επέστρεψε σε επίσημη αναμέτρηση, έχοντας μείνει εκτός για 693 ημέρες.

Η εξομολόγηση του Γκούναρσον στους συμπαίκτες της Κορτράικ

Για το γιατί επέλεξε να μιλήσει στην ομάδα και να παρουσιάσει όσα βίωσε:

«Οι περισσότεροι γνωρίζετε ότι ήμουν άρρωστος και δεν μπορούσα να παίξω ποδόσφαιρο. Ήθελα, όμως, να σας δείξω τι πραγματικά συνέβαινε».

Ο Γκούναρσον ανέφερε ότι η ασθένεια έκανε το ανοσοποιητικό του σύστημα να στραφεί εναντίον των νεύρων του. Το μούδιασμα εμφανίστηκε αρχικά στα πόδια, προχώρησε στα χέρια και στο στόμα, ενώ η μυϊκή αδυναμία γινόταν όλο και μεγαλύτερη.

Για το πώς επιδεινώθηκε η υγεία του:

«Μέχρι την τρίτη φορά που χρειάστηκε να νοσηλευτώ, βρισκόμουν ήδη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν μπορούσα ούτε να ανοίξω ένα μπουκάλι νερό. Είχα χάσει τόση δύναμη στα χέρια και στα μπράτσα μου, που δεν μπορούσα να κρατήσω ούτε την κόρη μου».

Για τη στιγμή που τον δυσκόλεψε περισσότερο:

«Εκείνη ήταν πιθανότατα η πιο δύσκολη περίοδος από όλες. Δεν μπορούσα να κρατήσω το παιδί μου ή να κάνω πράγματα μαζί του. Σε εκείνο το σημείο, το μόνο που είχε σημασία ήταν να μπορέσω να επιστρέψω σε μια φυσιολογική ζωή, να παίζω με την κόρη μου και να τη φροντίζω».

Τα πρώτα σημάδια της ασθένειας και η διάγνωση του Γκούναρσον

Για την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων:

«Αρχικά, ένιωθα μόνο ένα μυρμήγκιασμα στα πόδια. Το ιατρικό επιτελείο θεωρούσε πως ίσως είχε πιεστεί κάποιο νεύρο στην πλάτη ή ότι ήταν ένα συνηθισμένο πρόβλημα στη μέση.

Όσο, όμως, ο Νοέμβριος προχωρούσε και έφτανε ο Δεκέμβριος, το μούδιασμα άρχισε να εξαπλώνεται».

Παρότι είχε συμπτώματα, ο Ισλανδός εξακολούθησε να προπονείται. Η σοβαρότητα του προβλήματος έγινε για πρώτη φορά αντιληπτή στη διάρκεια φιλικού αγώνα, τον Ιανουάριο του 2025.

«Στην προθέρμανση συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν ήμουν γρήγορος και μου έλειπε η εκρηκτικότητα που χρειαζόμουν. Ξαφνικά, οι εκτελέσεις μου κατέληγαν 20 ή 30 μέτρα πιο κοντά από το συνηθισμένο.

Ένιωθα σαν να προσπαθούσα να κινηθώ μέσα σε κινούμενη άμμο.

Η αλλαγή αυτή ήρθε μέσα σε περίπου 30 λεπτά. Το μούδιασμα το είχα για αρκετές εβδομάδες, αλλά η δύναμή μου χάθηκε πάρα πολύ γρήγορα. Εκεί συνειδητοποίησα πως συνέβαινε κάτι σοβαρό».

Οι γιατροί εντόπισαν νευρολογική πάθηση και τον ενημέρωσαν για τους κινδύνους που υπήρχαν. Ωστόσο, επειδή τα συμπτώματα είχαν ξεκινήσει αρκετές εβδομάδες πριν, η αρχική τους εκτίμηση ήταν ότι η χειρότερη φάση είχε περάσει και ότι η ανάρρωση θα μπορούσε να διαρκέσει περίπου έξι εβδομάδες.

Η κόρη του γεννήθηκε τρεις ημέρες μετά τη διάγνωση.

Για την κατάστασή του μετά τη γέννηση της κόρης του:

«Όταν γεννήθηκε, ήμουν πραγματικά καλά. Περίπου δέκα ημέρες αργότερα, όμως, οι καθημερινές δραστηριότητες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Έχανα την ισορροπία μου, δυσκολευόμουν να ανεβώ σκάλες και η κατάσταση χειροτέρευε.

Μπορούσα ακόμη να αναπνέω μόνος μου, αλλά δεν ένιωθα φυσιολογικά. Ήταν σαν να μην έφτανε αρκετός αέρας στους πνεύμονές μου».

Ο τερματοφύλακας παρέμεινε στο νοσοκομείο για μία εβδομάδα και πήρε φαρμακευτική αγωγή, προκειμένου να ανασταλεί η επίθεση του ανοσοποιητικού συστήματος στα νεύρα του.

«Οι γιατροί κινήθηκαν αρκετά γρήγορα, γιατί όταν αυτοί οι μύες σταματούν να λειτουργούν, οι ασθενείς μπορεί να χρειαστούν αναπνευστική υποστήριξη με μηχανικό αερισμό».

Στην αρχή η υγεία του παρουσίασε βελτίωση: το μούδιασμα μειώθηκε, η δύναμή του άρχισε να επανέρχεται και οι γιατροί θεωρούσαν πως η περιπέτεια πλησίαζε στην ολοκλήρωσή της. Η εικόνα, όμως, άλλαξε στα τέλη Μαρτίου, όταν επιδεινώθηκε ξανά και χρειάστηκε να νοσηλευτεί για δεύτερη φορά, λαμβάνοντας νέα αγωγή σε διπλάσια δόση.

Τον Μάιο καταγράφηκε η τρίτη και πιο σοβαρή επιδείνωση.

«Μπήκα στο νοσοκομείο με αναπηρικό αμαξίδιο, γιατί το περπάτημα είχε γίνει σχεδόν αδύνατο».

Η σύντροφός του και η κόρη του στο πλευρό του

Ο Γκούναρσον ανέφερε πως στις συνομιλίες με την οικογένειά του στην Ισλανδία προσπαθούσε να παρουσιάσει την κατάσταση ως λιγότερο σοβαρή. Η σύντροφός του, αντίθετα, αντίκριζε καθημερινά τις δυσκολίες, καθώς τον επισκεπτόταν στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη τους.

Για τη συμπαράσταση της συντρόφου του:

«Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που με είδε πραγματικά στη χειρότερη κατάστασή μου. Μόλις είχε γεννήσει και ξαφνικά έπρεπε να φροντίζει την κόρη μας, αλλά και εμένα.

Προσπαθούσε να δείχνει δυνατή. Όταν βρισκόταν μαζί μου στο νοσοκομείο, δεν μπορούσες εύκολα να καταλάβεις τι ένιωθε. Μου είπε, όμως, αργότερα ότι κάθε φορά που έφευγε από το νοσοκομείο, κατέρρεε.

Το γεγονός ότι έβλεπα πόσο σίγουρη έδειχνε όταν φρόντιζε εμένα, την κόρη μας και όλα όσα συνέβαιναν στο σπίτι, μου έδινε και εμένα δύναμη. Με έκανε να αισθάνομαι ότι όλα θα πάνε καλά.

Ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι τίποτα από όλα αυτά θα ήταν δυνατό χωρίς εκείνη, πόσο μάλλον η επιστροφή μου στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Η κόρη μου με βοήθησε επίσης πολύ σε εκείνη την περίοδο. Μου έδωσε κάτι άλλο να σκέφτομαι και με βοήθησε να αφήνω την ασθένεια στην άκρη».

Η νευρολογική αποκατάσταση και η επιστροφή στο γήπεδο

Μετά την τρίτη επιδείνωση, ο Γκούναρσον άρχισε ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα νευρολογικής αποκατάστασης με τη συνδρομή ειδικού. Σε πρώτη φάση, επιδίωκε να ανακτήσει βασικές καθημερινές λειτουργίες και όχι να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο.

Πώς άλλαξε η νοοτροπία του μετά την τρίτη επιδείνωση:

«Από τον Ιανουάριο μέχρι τη μεγάλη επιδείνωση τον Μάιο ή τον Ιούνιο, δεν είχα πραγματικές αμφιβολίες για το αν θα επέστρεφα στο ποδόσφαιρο. Περίμενα ότι θα γύριζα δυνατός και θα ήμουν ο ίδιος τερματοφύλακας που ήμουν πάντα.

Όταν, όμως, έφτασα σε εκείνο το πολύ δύσκολο σημείο, όλα άλλαξαν.

Άφησα το ποδόσφαιρο στην άκρη. Η προσέγγισή μου έγινε πολύ απλή: να πετυχαίνω έναν στόχο και μετά να προχωρώ στον επόμενο. Ένα βήμα τη φορά».

Η αποκατάσταση ξεκίνησε με απλές, αναγκαίες ασκήσεις. Στο νοσοκομείο εξασκούνταν ανοίγοντας μπουκάλια, βιδώνοντας αντικείμενα και καρφώνοντας μικρές καρφίτσες σε ένα μαξιλάρι, με σκοπό να ξαναποκτήσει τον έλεγχο των λεπτών κινήσεων των χεριών του.

Στη συνέχεια, η προπόνηση μεταφέρθηκε σταδιακά στο γήπεδο. Από την έναρξη της αποκατάστασης εκεί χρειάστηκαν περίπου οκτώ μήνες μέχρι να επιστρέψει στις ομαδικές προπονήσεις, ενώ ακολούθησαν ακόμη δύο με τρεις μήνες προσαρμογής στις κανονικές προπονητικές συνθήκες.

Για την εκ νέου εκμάθηση βασικών ποδοσφαιρικών κινήσεων:

«Είχα χάσει τόση δύναμη που μετά βίας μπορούσα να περπατήσω. Έπρεπε να συνηθίσω ξανά τα πάντα. Το άλμα έμοιαζε σαν να πηδούσα για πρώτη φορά, ενώ το πέσιμο για μια απόκρουση ήταν σαν να βουτούσα για πρώτη φορά.

Τοποθέτηση των ποδιών, εκτέλεση της μπάλας, ακόμη και το να κάνω δύο πράγματα ταυτόχρονα ήταν κινήσεις στις οποίες έπρεπε να προσαρμοστώ ξανά.

Ήταν σίγουρα περίεργο να αισθάνομαι ότι κάνω για πρώτη φορά πράγματα που έκανα εδώ και 15 χρόνια.

Ύστερα από δύο ή τρεις προπονήσεις, αυτές οι κινήσεις άρχισαν να μου φαίνονται σχεδόν φυσιολογικές».

Ο Γκούναρσον συνέχισε την προετοιμασία του στο Βέλγιο μαζί με τον προπονητή τερματοφυλάκων της ομάδας, δουλεύοντας ακόμη και στην καλοκαιρινή διακοπή. Επέστρεψε σε φιλικούς αγώνες τον Ιούλιο του 2026 και στις 13 Σεπτεμβρίου έκανε την πρώτη επίσημη συμμετοχή του, απέναντι στη Λα Λουβιέρ.

Η προηγούμενη εμφάνισή του είχε γίνει 693 ημέρες νωρίτερα.

Για την επιστροφή του στη δράση:

«Είχε περάσει τόσος καιρός και επιτέλους μπορούσα να βάλω ένα τέλος σε αυτή την αναμονή και να πω: “Εντάξει, επέστρεψα”.

Η σκληρή δουλειά που έκανα επί 20 μήνες είχε γίνει με σκοπό να φτάσω σε εκείνη τη στιγμή και τελικά δικαιώθηκε.

Ωστόσο, το μυαλό μου είχε ήδη πάει παρακάτω: “Εντάξει, αυτό ήταν το πρώτο παιχνίδι. Πότε είναι το επόμενο;”.

Στην εκκίνηση της φετινής σεζόν, ήμουν ικανοποιημένος απλώς που διεκδικούσα μια θέση. Η επιστροφή στην αποστολή, η παρουσία στον πάγκο και οι ευκαιρίες στα παιχνίδια Κυπέλλου ήταν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ήθελα να αφήσω περιθώριο στον εαυτό μου να συνεχίσει την προσπάθεια, έχοντας ταυτόχρονα υπόψη τον φόρτο εργασίας και την αποκατάστασή μου.

Αν σκεφτώ πόσο έμεινα εκτός, ήταν σχεδόν σαν να είχα περάσει δύο τραυματισμούς χιαστού. Θα περάσει χρόνος μέχρι να επιστρέψω στο καλύτερο επίπεδό μου.

Θυμάμαι τις προπονήσεις στην Μπρέντφορντ με τον Τζος Ντασίλβα, όπου έβλεπα πώς εξελισσόταν η αποκατάστασή του. Και, παρεμπιπτόντως, είχε καταπληκτικό αριστερό πόδι!

Και εκείνος είχε απουσιάσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και μου έλεγε πως οι παίκτες που μένουν τόσο καιρό εκτός χρειάζονται χρόνο για να ξαναφτάσουν στο υψηλότερο επίπεδο.

Είμαι ακόμη 26 ετών, μια ηλικία που θεωρείται μικρή για τερματοφύλακα. Θέλω τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια να κερδίσω ξανά θέση βασικού και να παίζω κάθε εβδομάδα.

Οι ιατρικές εξετάσεις που έχουμε κάνει, μαζί με τις εργομετρικές μετρήσεις στο γυμναστήριο στην προετοιμασία, δείχνουν πως πλησιάζω τις επιδόσεις που είχα πριν από την ασθένεια».

Η νέα του σχέση με το ποδόσφαιρο

Η ασθένεια επηρέασε και τον τρόπο που βλέπει πια το ποδόσφαιρο. Όπως παραδέχεται, τόσο το ότι έγινε πατέρας όσο και όσα βίωσε τον βοήθησαν να αντιμετωπίζει διαφορετικά την καθημερινότητά του και να αντιδρά με μεγαλύτερη ηρεμία στα λάθη στον αγωνιστικό χώρο.

«Το ότι έγινα πατέρας, όπως και η ασθένεια, άλλαξαν εντελώς τη δική μου οπτική για το ποδόσφαιρο.

Θυμάμαι τον Μάικλ Κόλφιλντ να μου λέει στην Μπρέντφορντ ότι αρκετοί ποδοσφαιριστές γίνονται καλύτεροι όταν αποκτούν παιδιά. Όταν υπάρχει ένα μικρό παιδί που στηρίζεται σε εσένα, βλέπεις αναμφίβολα τη ζωή με άλλο μάτι.

Στο παρελθόν ήμουν πιθανότατα υπερβολικά τελειομανής και ανέλυα κάθε λεπτομέρεια. Μετά από μια πάσα, για παράδειγμα, σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να την είχα κάνει αλλού ή αν ήταν προτιμότερο να στείλω την μπάλα στο δεξί αντί για το αριστερό πόδι συμπαίκτη μου.

Έπειτα από όσα συνέβησαν, μπορώ πλέον να αποδέχομαι πολύ πιο εύκολα τα λάθη και να συνεχίζω.

Με μεγαλύτερη πνευματική ηρεμία και λιγότερο φόβο για τα λάθη, αγωνίζεσαι με περισσότερη ελευθερία».

Ο Ισλανδός έχει επιστρέψει, αλλά ξέρει ότι πρέπει να παραμένει προσεκτικός στην καθημερινότητά του και να συνεχίσει να φροντίζει την υγεία του.

Για το πώς είναι σήμερα η κατάστασή του:

«Αυτή την περίοδο είμαι καλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπορώ να πάψω να το σκέφτομαι ή να σταματήσω να προσέχω τον εαυτό μου.

Ο ύπνος, η αποκατάσταση, η διατροφή και όλα τα σχετικά παραμένουν εξίσου σημαντικά, ίσως μάλιστα να έχουν γίνει ακόμη πιο σημαντικά.

Εξακολουθώ να υποβάλλομαι σε τακτικούς ελέγχους και να ακολουθώ θεραπεία με τους γιατρούς μου. Η εκτίμηση είναι ότι κάποια στιγμή στο μέλλον δεν θα χρειάζεται να συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο».

«Είναι πραγματικά απίστευτο το γεγονός ότι επέστρεψα και αγωνίζομαι ξανά σε αυτό το επίπεδο»

Τον Σεπτέμβριο του 2019, όταν ο Γκούναρσον ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της Μπρέντφορντ, ο προπονητής της εκείνη την περίοδο, Τόμας Φρανκ, είχε αποκαλέσει «απίστευτη» τη νοοτροπία του, μιλώντας για τη σκληρή δουλειά και την αποφασιστικότητά του.

Έπειτα από επτά χρόνια, ο Ισλανδός έδειξε πως εξακολουθεί να επιμένει, περνώντας αυτή τη φορά μια πολύ πιο απαιτητική προσωπική δοκιμασία.

Για τα συναισθήματά του όταν αναλογίζεται όσα πέτυχε:

«Νιώθω σίγουρα περήφανος που κατάφερα να το ξεπεράσω. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήμουν ποτέ από τους ανθρώπους που αποδίδουν εύκολα τα εύσημα στον εαυτό τους.

Ίσως πρέπει να εκτιμήσω περισσότερο όσα έχω καταφέρει και, σίγουρα, να μην τα αντιμετωπίζω σαν να είναι δεδομένα.

Το ότι επέστρεψα και παίζω ξανά σε αυτό το επίπεδο μοιάζει πραγματικά απίστευτο. Κάποιες φορές πρέπει να το θυμίζω και στον εαυτό μου».

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

ΣΧΟΛΙΑ

Καλωσορίζουμε τον ανοιχτό διάλογο και τα σχόλια με ουσία. Κρατήστε τη συζήτηση ευγενική και με σεβασμό· υβριστικά ή διαφημιστικά σχόλια διαγράφονται. Πριν σχολιάσετε, διαβάστε τους όρους χρήσης.

Κανένα σχόλιο ακόμη. Γράψτε το πρώτο.

Γράψτε ένα σχόλιο

Το email σας δεν δημοσιεύεται. Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά.

BEST OF NETWORK

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ