Κωνσταντίνος Τζολάκης: «Δεν υπάρχει ηλικιακό φράγμα στις σπουδές, θα πρέπει όλοι να αναρωτηθούμε τι θα κάνουμε» (vid)

Ο ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Κωνσταντίνος Τζολάκης, που αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, αναδεικνύει την αξία της εκπαίδευσης παράλληλα με την αθλητική πορεία. Μιλώντας για τη δυσκολία να συνδυάσει τις σπουδές με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις, επισημαίνει πόσο σημαντική ήταν η στήριξη της οικογένειάς του και του συλλόγου για να τα καταφέρει.

Ο Τζολάκης συμβουλεύει τους νέους να μην αναβάλλουν την εκπαίδευσή τους, αφού η αθλητική σταδιοδρομία έχει περιορισμένη διάρκεια και οι γνώσεις είναι σημαντικές για το μέλλον. Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι οι σπουδές δεν έχουν ηλικιακό όριο και προτρέπει τους αθλητές να αναζητούν εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε κάθε ηλικία.

Πιο αναλυτικά

Όσα είπε ο Κωνσταντίνος Τζολάκης:

Κωνσταντή, συγχαρητήρια για την αποφοίτησή σου από το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης. Βρισκόμαστε εδώ μαζί σου, με τη φανέλα της Εθνικής, για να συζητήσουμε την εκπαίδευση και το πώς συνδυάζεται με μια καριέρα στο κορυφαίο επίπεδο, όπως συμβαίνει στη δική σου περίπτωση, και τις σπουδές. Πώς νιώθεις τώρα που πήρες το πτυχίο σου; «Είμαι πολύ χαρούμενος που τελείωσε αυτό το κομμάτι. Ευχαριστώ για την πρόσκληση και εύχομαι μέσω της συνέντευξής μας να βοηθήσουμε όσα περισσότερα παιδιά στο να ακολουθήσουν και αυτό το μονοπάτι».

-Ήσουν 15, λίγο πριν κλείσεις τα 16, και έβλεπες ότι το ποδόσφαιρο πήγαινε καλά. Πώς κατάφερες να συγκεντρωθείς στις Πανελλήνιες; Ας γυρίσουμε στο παρελθόν. «Ναι, θα σου πω λίγο πώς ξεκινάει η ιστορία από λίγο πιο παλιά, που είχα τους γονείς μου οι οποίοι μου λέγανε συνεχώς ότι καλή η μπάλα, αλλά οι σπουδές είναι το πιο σημαντικό και συμφωνώ, διότι ξεκινάμε από μικρή ηλικία πάρα πολλά παιδιά. Αλλά αυτοί που καταφέρνουν να παίξουν σε υψηλό επίπεδο και να μπορούν να βιοποριστούν από αυτό είναι λίγοι. Επομένως, ως πρώτος στόχος όταν είχα ανέβει στην Αθήνα για να ενταχθώ στην ομάδα του Ολυμπιακού, ήταν ότι θα πρέπει παράλληλα το σχολείο να μην το αφήσω. Στα 16 μου ήμουν στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού, έκανα κάποιες προπονήσεις αλλά σίγουρα δεν περίμενα αυτή την εξέλιξη στα επόμενα έξι χρόνια. Οπότε την προσπάθεια των Πανελληνίων θα έπρεπε να την κάνω και με το παραπάνω, για να μπω μέσα σε ένα Πανεπιστήμιο το οποίο θα μ’ αρέσει. Είχα δώσει αυτή την υπόσχεση στους γονείς μου, ότι θα πρέπει να ακολουθήσω και τις σπουδές μου. Τα οικονομικά ήταν κάτι που μου άρεσαν ανέκαθεν. Θα μπορούσα να μπω και στο ΤΕΦΑΑ βέβαια, αλλά λόγω των υποχρεώσεων στο ΤΕΦΑΑ -επειδή έχει υποχρεωτικές παρουσίες- και λόγω του απαιτητικού προγράμματος της ομάδας, θα ήταν αρκετά δύσκολο να μπορέσω να τα συνδυάσω και τα δύο. Επέλεξα το Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Οπότε από τη στιγμή που μπαίνω και γράφω καλά στις Πανελλήνιες, έχω κάνει ένα μεγάλο άθλο εκείνη τη χρονιά λόγω και της πανδημίας και τα έχω φέρει εις πέρας, οπότε θα ήταν λίγο άδικο για τον εαυτό μου να πω ‘οκ, μπήκα στο πανεπιστήμιο αλλά επειδή παράλληλα είμαι και στην ομάδα και παίζω στον Ολυμπιακό να τα παρατήσω’. Έτσι, σιγά σιγά, προσπαθούσα να περνάω τα μαθήματα, να διαβάζω όποτε έχω τον ελεύθερο χρόνο λίγο και να μην το αφήσω, ώσπου φτάσαμε μετά από πέντε χρόνια να καταφέρω να πάρω το πτυχίο, που πιστεύω θα με βοηθήσει και στη μελλοντική καριέρα, αλλά και στο σήμερα».

Ο Τζόρτζιο Κιελίνι, πρεσβευτής της FIFPRO για την εκπαίδευση, έχει αναφέρει πως οι σπουδές παράλληλα με το ποδόσφαιρο βελτίωναν την απόδοσή του στο γήπεδο, κυρίως στη λήψη αποφάσεων και την πνευματική ετοιμότητα. Έχεις παρατηρήσει και εσύ κάτι ανάλογο; «Σαφώς κάποια μαθήματα συνδυάζονται και με την καθημερινότητα και πόσο μάλλον με τις προπονήσεις και τους αγώνες, είναι κάτι το οποίο συμφωνώ απόλυτα. Απλά θεωρώ ότι δεν είναι το πανεπιστήμιο που θα σας δώσει αυτά. Οι βάσεις μπαίνουν από την οικογένεια, από όταν είσαι σε μικρή ηλικία και διαδραματίζουν σημαντικό παράγοντα για την εξέλιξή σου. Αλλά βέβαια και τα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο σίγουρα βοηθάνε, όχι μόνο στα ποδοσφαιρικά βήματα, αλλά σε όλους τους τομείς. Από το να διαπραγματευτείς ένα συμβόλαιό σου, αφού μιλάμε για το ποδοσφαιρικό σκέλος, μέχρι το τι θα κάνεις όταν αποσυρθείς από το ποδόσφαιρο».

Πόσο καθοριστικές είναι αφενός η στήριξη του συλλόγου και αφετέρου η κατανόηση του εκπαιδευτικού ιδρύματος για τις επαγγελματικές υποχρεώσεις; «Το καλό με εμένα ήταν ότι στο Πανεπιστήμιο που ήμουν δεν ήθελε υποχρεωτική παρουσία. Ηταν πολύ λίγα τα μαθήματα που ήθελαν υποχρεωτική παρουσία, οπότε με διευκόλυνε να μπορώ να διαβάζω εξ αποστάσεως. Βέβαια, αν ζητούσα μια ημέρα άδεια από την ομάδα (σ.σ. τον Ολυμπιακό) να μην παρευρεθώ σε κάποια προπόνηση, δεν πιστεύω θα είχαν αντίρρηση. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη στήριξη που είχα από την ομάδα όταν έδινα πανελλήνιες, καθώς με είχαν βοηθήσει τόσο στο οικονομικό κομμάτι για τα ιδιαίτερα, όσο και στο να έχω έναν χώρο να μπορώ να διαβάζω με την ησυχία μου, διότι στην Ακαδημία του Ολυμπιακού δεν ήμουνα μόνος μου. Ημουν και με άλλα παιδιά, αλλά επειδή τους είχα πει ότι θα ήθελα έναν ήσυχο χώρο να διαβάζω, μου είχαν βρει ένα γραφείο και με είχαν βοηθήσει αρκετά πάνω σε αυτό το κομμάτι».

Κατά τη διάρκεια των σπουδών σου σκεφτόσουν τη ζωή μετά το ποδόσφαιρο; Είναι ακόμη νωρίς, αλλά αυτή η στιγμή πολλές φορές έρχεται απρόσμενα. Σε κάνει το πτυχίο να σκέφτεσαι πλέον πιο ψύχραιμα την επόμενη μέρα; «Ο αυτοσκοπός δεν είναι να έχω ένα πτυχίο, ώστε να μπορέσω στα 35 μου να βρω μια δουλειά σε ένα γραφείο και να πάω το βιογραφικό μου και να πω ‘έχω ένα πτυχίο, οπότε πάρτε με, σας παρακαλώ, στη δουλειά σας’. Ο σκοπός του πτυχίου είναι να αποκτήσεις γνώσεις, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να πρέπει να στείλεις κάπου το βιογραφικό στα 35 σου και να μπορείς να δουλέψεις και να είσαι εσύ το αφεντικό της δουλειάς σου».

Έχεις στο μυαλό σου να αξιοποιήσεις το πτυχίο πριν έρθει εκείνη η μέρα; «Οι γνώσεις είναι απαραίτητες και όσο πιο γρήγορα ξεκινήσεις κάτι που είναι πάνω στο πτυχίο σου, τόσο καλύτερο είναι για σένα, γιατί θα σου αποφέρει περισσότερα οφέλη. Αυτή τη στιγμή δεν το σκέφτομαι κάπως να το αξιοποιήσω σαν πτυχίο, αλλά σίγουρα εάν έρθει η ευκαιρία, ανάλογα το όφελος που θα έχω εγώ και αν κρίνω ότι είναι σωστή η απόφαση που θα πάρω, σίγουρα θα πράξω αυτό».

Ο ΠΣΑΠΠ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο Dual Career και έχει συνάψει συμφωνίες με εκπαιδευτικά ιδρύματα, ώστε τα μέλη του να έχουν τη δυνατότητα υποτροφιών και να συνδυάζουν τις δραστηριότητές τους (δείτε εδώ τις συνεργασίες με ακαδημαϊκά ιδρύματα που έχει συνάψει ο ΠΣΑΠΠ και τα μέλη του είναι σε θέση να σπουδάσουν με μερική ή ολική υποτροφία). Θεωρείς πως υπάρχει ηλικιακό όριο στις σπουδές; Θα προέτρεπες έναν συμπαίκτη να αναζητήσει πρόγραμμα εκπαίδευσης που του ταιριάζει, ανεξάρτητα από την ηλικία του; «Σαφώς και όχι (σ.σ. δεν υπάρχουν ηλικιακά όρια). Τώρα είμαι τώρα 23. Σε 13-14 χρόνια, δεν ξέρω πότε, η καριέρα μου θα τελειώσει. Οχι μόνο εμένα, όλων των παιδιών και των ποδοσφαιριστών που φτάνουν σε αυτή την ηλικία. Εχουμε μια ολόκληρη ζωή μπροστά μας, που θα πρέπει όλοι να αναρωτηθούμε το τι θα κάνουμε. Και αν το μόνο πράγμα που ξέρεις να κάνεις στα 37 σου είναι να κλωτσάς μία μπάλα, είναι λίγο πρόβλημα. Το έβλεπα μέσω συνεντεύξεων από μεγαλύτερους παίκτες, που τελείωναν οι προπονήσεις, οι αγώνες και απλά έλεγαν ότι κάθομαι στο σπίτι και δεν έχω τι να κάνω. Οπότε το να έχεις ένα πτυχίο και μια ασχολία στην οποία θα περνάς την καθημερινότητά σου και θα σου αρέσει αυτό που πραγματικά κάνεις, πιστεύω ότι μόνο θετικά μπορεί να το δει κάποιος ποδοσφαιριστής που να θέλει να πάρει ένα πτυχίο ανεξαρτήτως ηλικίας».