Οι συζητήσεις για τη μεγαλύτερη μεταπολεμική ήττα της εθνικής μας ομάδας ήταν πολλές. Πρόκειται για το εκτός έδρας 7-0 από την Ολλανδία.
Πριν από αυτό, η βαρύτερη ήττα της Ελλάδας στη μεταπολεμική περίοδο ήταν το 7-1 από τη Δανία, το 1989, στα προκριματικά του Μουντιάλ 1990. Πώς αντιμετωπίζει ένας ποδοσφαιριστής ένα αποτέλεσμα-σοκ; Τι μπορεί να ακολουθήσει την επόμενη ημέρα και όχι αμέσως μετά; Τελικά, πώς ζει μια τόσο δύσκολη συνθήκη;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ολλανδία – Ελλάδα 7-0: Βαριά ήττα και μαύρη Παρασκευή για την Εθνική στο Άμστερνταμ
Ο Γιώτης Τσαλουχίδης υπήρξε ποδοσφαιριστής που πρόσφερε τα πάντα στον Ολυμπιακό και στην εθνική ομάδα, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους. Ο δυναμικός αμυντικός χαφ, που «το έλεγε η καρδιά του», αγωνίστηκε στην ήττα της εθνικής μας με 7-1, τον Μάιο του ’89 στην Κοπεγχάγη.
Για το περιστατικό, αλλά και για τη σημερινή εθνική ομάδα, συνομίλησαν μαζί του «TA ΝΕΑ», που τον αναζήτησαν.
Γιώτη, ίσως πρόκειται για μια δύσκολη ερώτηση…
«Δεν είναι θέμα δυσκολίας και πάντα έχω διάθεση να απαντώ».
Το 7-1 από τη Δανία τότε και το 7-0 στην Ολλανδία τώρα. Υπάρχει τρόπος να επανέλθει η ομάδα;
«Καταρχάς, θέλω να τονίσω το εξής: δεν γίνεται να συγκριθούν αυτά τα παιχνίδια. Δεν πρέπει να τα βάλουμε στην ίδια ζυγαριά.
Τότε ήταν η τελευταία αναμέτρηση των προκριματικών του Μουντιάλ και αμέσως μετά οι ποδοσφαιριστές θα φεύγαμε για διακοπές. Επιπλέον, το αποτέλεσμα δεν είχε βαθμολογικό ενδιαφέρον.
Το σκορ έγινε 1-1, βρεθήκαμε πίσω με 1-2 στο ημίχρονο και στη συνέχεια αποβλήθηκε ο Μανωλάς (σ.σ. στο 54’ με δεύτερη κίτρινη). Έπειτα δεχθήκαμε ακόμη πέντε γκολ και διαμορφώθηκε το βαρύ 7-1.
Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν αποτελεί δικαιολογία. Ένα τόσο βαρύ σκορ δεν δικαιολογείται. Ακόμη και η Βραζιλία, πάντως, είχε ηττηθεί με 7-1 από τη Γερμανία στο Μουντιάλ του ’14».
Τι έγινε, λοιπόν, την Παρασκευή;
«Η ήττα ήταν ένα δυνατό χτύπημα για ολόκληρη την ομάδα. Αξίζει να θυμηθούμε την πρώτη αναμέτρηση και τον τρόπο με τον οποίο οι Ολλανδοί μάς έφεραν στο 2-2.
Μας έδειξαν ότι μπορούν να σκοράρουν απρόσμενα. Γι’ αυτό έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί.
Από ποδοσφαιρικής πλευράς, οι Καρέτσας και Τζόλης είχαν επιστρέψει από τραυματισμό. Είχαν περάσει ταλαιπωρία.
Οι Ολλανδοί έφταναν εύκολα σε θέση για τελική προσπάθεια, καθώς οι μέσοι δεν έδιναν βοήθειες. Υπήρχε, όμως, και κάτι θετικό, παρά το οξύμωρο της διαπίστωσης: ολόκληρη η ελληνική ομάδα βρέθηκε στην ίδια κατάσταση.
Δεν έγινε τίποτα! Η ομάδα δεν αντέδρασε καθόλου, ούτε ο προπονητής! Με το 5-0 όλοι μπλοκαρίστηκαν και δεν προχωρήσαμε σε αλλαγή.
Θυμάμαι τώρα το παιχνίδι του ’89 με τη Δανία. Στη διάρκειά του, ένας συμπαίκτης μου έλεγε «προσοχή, προσοχή πώς θα παίξουμε, μη φεύγουμε μπροστά γιατί το έκτο και το έβδομο γκολ δεν είναι μακριά».
Το ίδιο συνέβη και τώρα. Βγαίναμε στην επίθεση και δεχθήκαμε δύο ακόμη γκολ».
Τι άλλο ξεχώρισες; Υπήρχε εναλλακτικό πλάνο;
«Ο Τριάντης, το παιδί που ήρθε από την Αυστραλία, δεν είχε τόσο κακή απόδοση. Χρειάζεται, όμως, να έχει περισσότερη στήριξη δίπλα του.
Ο Ρέτσος ίσως να αποτελούσε επιλογή στα χαφ, αφού η σημαντική πρόοδός του τα τελευταία χρόνια έχει να κάνει και με τον χώρο που καλύπτει όταν έχει την μπάλα.
Για παράδειγμα, ο Κουλιεράκης θα μπορούσε να παίξει με τον Μαυροπάνο πίσω του. Υπάρχει, ακόμη, ο Κωστούλας, που έχει μεγάλες δυνατότητες. Ως ομάδα διαθέτουμε πολλά θετικά στοιχεία. Να παίζει».
Μπορεί να ανατραπεί τελικά η δύσκολη κατάσταση και να παραμείνει ο ίδιος προπονητής;
«Ναι, πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Για το θέμα του προπονητή, όμως, αρμόδια είναι μόνο η Ομοσπονδία.
Δεν διστάζω ποτέ να εκφράσω την άποψή μου, αλλά δεν ξέρω τι συμβαίνει καθημερινά στην ομάδα».



















ΣΧΟΛΙΑ
Καλωσορίζουμε τον ανοιχτό διάλογο και τα σχόλια με ουσία. Κρατήστε τη συζήτηση ευγενική και με σεβασμό· υβριστικά ή διαφημιστικά σχόλια διαγράφονται. Πριν σχολιάσετε, διαβάστε τους όρους χρήσης.
Κανένα σχόλιο ακόμη. Γράψτε το πρώτο.