Χεζόνια: Το μέλλον του στο NBA εξαρτάται από τους Καβαλίερς – Άνοιγμα στον Παναθηναϊκό

Ο Μάριο Χεζόνια μίλησε για το μέλλον του στο ΝΒΑ, τονίζοντας ότι αυτό θα κριθεί από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς, ενώ παράλληλα έκανε άνοιγμα στον Παναθηναϊκό AKTOR.

Σε συνέντευξή του στο «kosmagazin», ο Μάριο Χεζόνια αναφέρθηκε και στη συνέχεια της καριέρας του στο ΝΒΑ. Όπως ξεκαθάρισε ο Κροάτης αστέρας, μέχρι τις 15 του μήνα το συμβόλαιό του παραμένει μη εγγυημένο και οι Κλίβελαντ Καβαλίερς θα καθορίσουν τα πάντα.

Ο Κροάτης μίλησε ακόμη για τη θητεία του στον Παναθηναϊκό AKTOR, σημειώνοντας πως δεν επρόκειτο για μια φυσιολογική σεζόν. Παράλληλα, άφησε ανοιχτή την πόρτα στο «τριφύλλι», τονίζοντας ότι θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες.

Όσα δήλωσε αναλυτικά:

-Πώς προσαρμόζεσαι στο Κλίβελαντ; Η ομάδα διαθέτει δύο εξαιρετικούς γκαρντ, δύο πολύ καλούς ψηλούς με συμμετοχές σε All-Star και τον Πέιτον Ουότσον, ενώ εσύ έχεις περίπου τον ρόλο του έκτου παίκτη. Απόψε απέναντι στους Νικς έπαιξες μόνο επτά λεπτά και έμεινες εκτός σε όλο το δεύτερο ημίχρονο, οπότε ουσιαστικά δεν είχες αυτόν τον ρόλο. Σε γενικές γραμμές, όμως, είσαι ο έκτος παίκτης, έστω κι αν η σεζόν μόλις άρχισε;

«Ναι, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μία διαφορετική σεζόν. Πολλά πράγματα αλλάζουν. Κάποια τα περιμένεις και κάποια άλλα όχι. Επομένως, πρέπει πραγματικά να είσαι έτοιμος και να βοηθάς τους παίκτες που βρίσκονται μπροστά σου στο ροτέισον, ώστε να κερδίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα παιχνίδια».

-Σε ένα podcast το περασμένο καλοκαίρι είχες δηλώσει πως είσαι πια έτοιμος για ρόλο συμπληρωματικού παίκτη. Είχες επίσης πει ότι η νοοτροπία σου έχει αλλάξει από τότε που ήσουν νεότερος και πίστευες πως θα γινόσουν ο καλύτερος παίκτης. Ισχύει πράγματι αυτό σε μια ομάδα με τόσους αστέρες;

«Η φλόγα για να είσαι ο καλύτερος, όπου κι αν πας, παραμένει πάντα μέσα σου. Χωρίς αυτήν δεν μπορείς να προχωρήσεις. Ωστόσο, ο ρόλος είναι αυτός που είναι και προετοιμάζομαι για να προσφέρω το μέγιστο σε όσα χρειάζεται η ομάδα. Αυτό κάνω εδώ και πολύ καιρό.

Όποιον ρόλο κι αν μου ζήτησαν στη Ρωσία, στη Μαδρίτη ή στον Παναθηναϊκό, προσπάθησα να ανταποκριθώ, γιατί μπορώ να προσφέρω πολλά διαφορετικά πράγματα και να αγωνιστώ σε διαφορετικούς ρόλους. Αυτός είναι ο σημερινός μου ρόλος και κοιτάζω μόνο μπροστά».

–Γνωρίζω καλά τον Κένι Άτκινσον από τα χρόνια του στον πάγκο του Μπρούκλιν, όπου τότε έπαιζε ο Ντζάναν Μούσα. Πώς τον συγκρίνεις με προπονητές σαν τον Βέλιμιρ Περάσοβιτς;

«Δεν υπάρχει καμία ομοιότητα. Είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Εδώ φαίνεται ότι πρέπει να προσαρμόζεσαι στους παίκτες που έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στους προπονητές του NBA και εκείνους της Ευρώπης. Είναι η μέρα με τη νύχτα».

–Στη Ρεάλ Μαδρίτης ήσουν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας. Πόσο δύσκολη είναι η προσαρμογή όταν την μπάλα κρατούν διαρκώς ο Χάρντεν, ο οποίος μόλις πέτυχε 32 πόντους κόντρα στους Νικς, ή ο Ντόνοβαν Μίτσελ;

«Όχι, γιατί υπάρχουν και άλλα πράγματα με τα οποία μπορώ να βοηθήσω. Μπορώ να πάρω ριμπάουντ, να κάνω σκριν, να μοιράσω ασίστ… Επομένως, επικεντρώνομαι περισσότερο σε αυτόν τον ρόλο, αντί να αναρωτιέμαι γιατί δεν είμαι εγώ εκείνος που κατεβάζει την μπάλα ή γιατί δεν παίζω pick and roll. Προσπαθώ να επικεντρώνομαι σε όσα μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τους συμπαίκτες μου και την ομάδα».

–Έχεις πράγματι προσθέσει 20 κιλά στο βάρος σου;

«Δεν ξέρω πόσα είναι σε κιλά, αλλά στην αρχή της σεζόν ζύγιζα 260 λίβρες (118 κιλά)».

-Αληθεύει επίσης ότι έχεις ψηλώσει κατά μερικά εκατοστά, όπως λέγεται;

«Όταν επιλέχθηκα στο Draft, ακόμη και όταν αγωνιζόμουν εδώ στους Νικς, νομίζω ότι ήμουν 1,98 μέτρα, περίπου 6’7″ ή 6’8″. Τώρα είμαι 6’9″, δηλαδή 2,06 μέτρα».

–Με το ύψος που έχεις τώρα, λοιπόν, παίζεις ουσιαστικά ως πάουερ φόργουορντ;

«Σχεδόν, ναι».

–Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς πλέον να αγωνιστείς στη θέση του σμολ φόργουορντ, που ήταν η φυσική σου θέση;

«Όχι, το πιο φυσιολογικό για εμένα είναι να παίζω στις θέσεις “2” και “3”. Αν, όμως, χρειάζεται βοήθεια στη θέση “4”, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα».

-Στη Ρεάλ είχες πολύ περισσότερο την μπάλα στα χέρια σου.

«Ναι, αγωνιζόμουν στις περιφερειακές θέσεις. Εκεί ένιωθα πιο άνετα, στις θέσεις “1”, “2” και “3”. Ωστόσο, προκαλούσα πολλά προβλήματα στους αντιπάλους όταν μετακινούμουν στο “4”, γιατί άνοιγε το γήπεδο και ο Ταβάρες είχε περισσότερο χώρο. Το κάναμε πολύ καλά αυτό στην Ευρώπη».

–Πώς συγκρίνεις τα ταξίδια και τον αριθμό των αγώνων στο NBA και στην Ευρώπη;

«Εδώ είναι πιο εύκολα τα πράγματα. Στην Ευρώπη υπάρχουν πάρα πολλά παιχνίδια, αλλά εδώ το επίπεδο οργάνωσης είναι εντελώς διαφορετικό. Όταν περνάς πολλά χρόνια στην Ευρώπη, αρχίζεις να πιστεύεις ότι βρίσκεσαι πραγματικά κοντά στο NBA.

Όταν αντιμετωπίσαμε το Ντάλας στη Μαδρίτη και είδαμε τους παίκτες του να βγαίνουν στο παρκέ, καταλάβαμε ότι τα σώματά τους ήταν εντελώς διαφορετικά. Σε επίπεδο οργάνωσης, η Ευρώπη δεν πλησιάζει καν το NBA και δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει εκεί.

Μόλις τώρα αντιλαμβάνομαι πόσο μεγάλη είναι στην πραγματικότητα η απόσταση. Θα ήθελα να δημιουργηθεί μία πραγματική λίγκα στην Ευρώπη, όμως αυτό θα έπρεπε να το αναλάβουν οι άνθρωποι του NBA, γιατί εδώ πραγματικά…».

-Είσαι, δηλαδή, υπέρ του NBA Europe, ενώ έχεις παίξει στον Παναθηναϊκό, με τους οπαδούς να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο;

«Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να πω αν είμαι υπέρ ή κατά. Παραμένω με το παραδοσιακό, παλιό ευρωπαϊκό μπάσκετ της EuroLeague, αυτό με το οποίο μεγάλωσα. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να δεχτώ κάτι νέο και πιο σύγχρονο.

Από την άλλη, στην Ευρώπη συμβαίνουν πολλά, υπάρχουν τόσα σκάνδαλα και τόσα ζητήματα που δεν έχουν ακόμη ειπωθεί ή αποκαλυφθεί, άρα είναι σαφές πως υπάρχουν πολλά προβλήματα. Θέλω πραγματικά να δω τι θα προκύψει και πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Πιστεύω, πάντως, ότι θα είναι πολύ δύσκολο να συνδυαστούν τα δύο μοντέλα».

-Ο ανταγωνισμός μεταξύ δύο λιγκών δεν ωφελεί κανέναν. Χωρίς συμβιβασμό, θα πρόκειται για πραγματική καταστροφή. Δημοσιογράφος μού είπε ότι το συμβόλαιό σου παραμένει μη εγγυημένο…

«Μέχρι τις 15».

-Άρα, για λίγες ακόμη ημέρες δεν είναι εγγυημένο το συμβόλαιό σου…

«Δεν έχω ιδέα. Θα δούμε»

-Τώρα, όμως, σε χρειάζονται. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει αυτό, έτσι;

«Όλα εξαρτώνται από εκείνους»

-Μην το λες έτσι…

«Εντάξει, εξαρτάται και από εμένα. Από την απόδοσή μου»

-Πολλοί θυμούνται τον Τσάβι Πασκουάλ ως προπονητή σου όταν ήσουν νεότερος. Θυμάμαι πως τότε δεν σου έδινε πολύ χρόνο συμμετοχής. Τώρα κάποιοι λένε ότι μπορεί να πας στο Ντουμπάι, αλλά προσωπικά δεν θεωρώ πως έχουν δίκιο…

«Δεν μου… Είναι ο καλύτερος προπονητής. Δηλαδή, ο καλύτερος;»

–Μην τα βάζεις με τον Περάσοβιτς!

«Ναι, σωστά! Ο Πασκουάλ ήταν πάντως ένας από τους καλύτερους προπονητές που είχα. Αυτό που μου έχει μείνει από τη συνεργασία μας είναι το πόσο εξαιρετικά προετοίμαζε τους αγώνες. Ήταν πραγματικά φανταστικός προπονητής.

Βέβαια, στην Μπαρτσελόνα αγωνίζεσαι σε έναν σύλλογο που έχει ως μοναδικό στόχο να νικά. Η ομάδα δεν έδινε ιδιαίτερη προσοχή στην εξέλιξη των νεαρών παικτών. Επέλεγε να αποκτά παίκτες με αποδεδειγμένη αξία και να στηρίζεται σε αυτούς για να κερδίζει.

Για εμένα αυτό ήταν αρκετά κακό, όμως παράλληλα έμαθα πολλά από αυτούς. Από τους πιο έμπειρους, όπως ο Ναβάρο, ο Πιτ Μάικλ, ο Τόμιτς και ο Μαρσελίνιο. Η εμπειρία αυτή με βοήθησε πολύ.

Είναι αλήθεια, ωστόσο, πως δεν μου έδωσε αρκετό χρόνο συμμετοχής, όπως συνέβη και με άλλους νεαρούς.

Δεν μας δόθηκαν ευκαιρίες να παρουσιάσουμε τις δυνατότητές μας και να βελτιώσουμε τη θέση μας ενόψει του Draft. Επιπλέον, δεν μου επέτρεψαν να λάβω μέρος ούτε στο Hoop Summit. Υπήρχαν, επομένως, αρκετά ζητήματα…».

-Ήταν και πολιτική απόφαση. Ίσως εκτιμούσαν ότι θα μπορούσαν να σε κρατήσουν περισσότερο στην ομάδα.

«Ναι, ναι»

-Η καριέρα σου αναγεννήθηκε μετά τη μετακίνησή σου στον Περάσοβιτς.

«Ναι, δημιούργησαν μία ομάδα γύρω από εμένα. Μου έδωσαν πολλές ευθύνες και βρήκα τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν τον ρόλο.

Μου ταιριάζει να προσφέρω στους ανθρώπους γύρω μου και να κερδίζουμε με αυτόν τον τρόπο. Αυτό βοήθησε πραγματικά πολύ την καριέρα μου»

-Αν κάποτε μιλήσεις στα εγγόνια σου για τα χρόνια που έπαιζες στους Νικς, ποια στιγμή θα θυμάσαι περισσότερο; Το κόψιμο στον ΛεΜπρόν ή τη φάση όπου πήδηξες πάνω από τον Γιάννη Αντετοκούνμπο;

«Τίποτα από τα δύο. Αυτή είναι η αμερικανική νοοτροπία. Στη δική μας κουλτούρα δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα, ενώ εδώ έχουν μεγαλύτερη σημασία ακόμη και από το ίδιο το παιχνίδι. Στον αγώνα με τους Μπακς είχαμε μάλιστα χάσει. Αντίθετα, τους Λέικερς τους είχαμε νικήσει, αλλά κανείς δεν μιλούσε για τη νίκη. Υπήρχαν πολλές ανοησίες γύρω από αυτά τα πράγματα. Δεν είναι για εμάς».

-Σε στενοχωρεί το γεγονός ότι στις εξέδρες βρίσκονταν λίγοι φίλαθλοι κατά τη διάρκεια της σεζόν σου με τον Παναθηναϊκό;

«Ναι, φυσικά. Πάντως, αρκετοί οπαδοί έρχονταν και μας στήριζαν. Μας υποστήριζαν ακόμη και στο αεροδρόμιο, όπως όταν ήρθαν να με υποδεχθούν. Με στενοχωρεί που δεν ήταν μία φυσιολογική σεζόν. Αλλά… θα υπάρξουν κι άλλες ευκαιρίες».