Παναθηναϊκός blog: Η ομάδα δεν χρειάζεται (και) γκαρντ, αλλά ξεκάθαρους ρόλους

Λένε πως η χειρότερη επίθεση είναι εκείνη που δεν γίνεται. Ακόμη κι όταν ένα σουτ είναι άστοχο, μπορεί να αφήσει πίσω του ένα «ΑΝ». Τι θα γινόταν ΑΝ ο Σιλβέν Φρανσίσκο δοκίμαζε ένα τρίποντο… προσευχή απέναντι στην Μπαρτσελόνα;

Υπάρχει, βέβαια, και η άποψη ότι τα ΑΝ δεν δικαιολογούν ούτε εξηγούν τίποτα. Όσα συνέβησαν δεν αλλάζουν, τουλάχιστον όσον αφορά το συγκεκριμένο παιχνίδι. Το ζητούμενο είναι να διαφοροποιηθεί η εικόνα στα ματς που ακολουθούν.

Ο Παναθηναϊκός δεν θυμίζει πλέον την ομάδα που βλέπαμε στην αρχή της σεζόν. Η δική μου εκτίμηση είναι πως έχει αλλάξει προς το… χειρότερο. Εύλογα μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό, αφού δεν έχει αρνητικό σερί.

Η απορία έχει βάση, χωρίς όμως να είναι απόλυτα σωστή. Ας δεχτούμε ότι οι αρχές που έθεσαν από την αρχή της σεζόν ο Παναθηναϊκός και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αντιστοιχούσαν σε αυτό που θέλει ο Ζοτς να βλέπει από τη δική του ομάδα.

Ας υποθέσουμε ακόμη πως η επιστροφή του Κέντρικ Ναν επηρέασε αυτή τη φιλοσοφία, λίγο ή πολύ, με το heroball να βρίσκεται (σχεδόν) πάνω απ’ όλα.

Στα τελευταία πέντε λεπτά του αγώνα με την Μπαρτσελόνα, ο Ναν δεν επιχείρησε ούτε μία προσπάθεια όσο βρισκόταν στο glass floor. Δεν θεωρώ πως αυτό είναι οπωσδήποτε αρνητικό. Ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ γίνεται να στηρίζεται αποκλειστικά σε έναν παίκτη. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, ο πιο αδικημένος από τους σταρ-σκόρερ των «πράσινων», ανταποκρίθηκε όπως έπρεπε.

Άμυνα… Παρασκευή και 13!

Στην άμυνα, από την άλλη, ο Παναθηναϊκός είχε ξανά ένα μεγάλο ερωτηματικό. Η τελευταία περίοδος τον βρήκε να δέχεται 33 πόντους, ενώ ο Τζάστιν Ρόμπινσον πέτυχε 13 διαδοχικούς. Ήταν μια ημέρα… γκαντεμιάς για τους Αμερικανούς, αφού ήταν Παρασκευή και 13.

Δεν θέλω να ακούσω ότι το τελευταίο τρίποντο ήταν κ@λ@φαρδό. Ήταν, αλλά αν το έβαζε ο Ναν ή ο Γκραντ, ή κάποιος άλλος παίκτης του Παναθηναϊκού, θα παρουσιαζόταν ως απόδειξη της δουλειάς και της ποιότητάς του, με refuse to lose και άλλες ευφάνταστες εξηγήσεις. Έτσι έχουμε μάθει να κρίνουμε τα πάντα στο ελληνικό μπάσκετ: με βάση τα χρώματα και… τη φουστανέλα.

Χρειάζεται γκαρντ;

Ο Παναθηναϊκός έχει πολλούς αστέρες, όμως δεν διαθέτει «χαμάληδες» μετά την «εξαφάνιση» των Παναγιώτη Καλαϊτζάκη και Λευτέρη Μαντζούκα (για διάφορους λόγους), αλλά και τον τραυματισμό του Νίκου Ρογκαβόπουλου. Δεν αποδίδω τον χαρακτηρισμό στους τρεις Έλληνες για να τους αδικήσω· μπορούν να προσφέρουν και σε άλλους τομείς. Αυτός, όμως, ήταν ο ρόλος που τους είχε δώσει ο Ομπράντοβιτς, συμβάλλοντας στην ισορροπία.

Η ισορροπία αυτή έχει πλέον χαθεί. Ακόμη και η συνύπαρξη των Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και Ίζακ Μπόνγκα στην ίδια πεντάδα δεν αρκεί ως μοναδική λύση, παρότι αποτελούν δύο από τις καλύτερες επιλογές στην άμυνα και βοηθούν τόσο τον ψηλό όσο και τους κοντούς.

Η σχετική συζήτηση αργά ή γρήγορα θα ανοίξει, αλλά ΔΕΝ χρειάζεται να αποκτηθεί γκαρντ για να βελτιωθεί η κατάσταση. Αυτό που απαιτείται είναι να ξεκαθαρίσουν οι ρόλοι των «κοντών». Από τότε που επέστρεψε ο Κέντρικ Ναν, ο (μέχρι τότε MVP) Σιλβέν Φρανσίσκο δείχνει νευρικός και κάνει… χαζά λάθη, παρότι εξακολουθεί να προσφέρει στην επίθεση. Άρα, χρειάζεται να δώσει έμφαση στις λεπτομέρειες και στη συγκέντρωση, ειδικά μετά την παραδοχή για τον χρόνο που είχε στη διάθεσή του στην τελευταία επίθεση. Το ίδιο ισχύει και για τον Κέντρικ Ναν: πρέπει να εμπλέκει περισσότερο τους συμπαίκτες του και να μοιράζει συχνότερα την μπάλα. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να ξαναβρεί τη δημιουργία του.

Ο Παναθηναϊκός έχει, άλλωστε, κι άλλους γκαρντ, όπως τους Σλούκα, Γκραντ, που μπορούν να αναλάβουν την οργάνωση. Συνεπώς, δεν χρειάζεται να προσθέσει έναν ακόμη.

Υ.Γ.: Οι αριθμοί δεν αποτυπώνουν πάντα όλη την αλήθεια, ωστόσο το καλύτερο δίδυμο του Παναθηναϊκού στο ματς ήταν το Φρανσίσκο-Ναν, με +8. Οι δύο τους έπαιξαν μαζί για 10:20.