Το ημερολόγιο της εθελόντριας του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, Ιωάννας Στεργίου

Πίσω από κάθε διαδρομή, κάθε προσπάθεια και κάθε τερματισμό βρίσκεται μια αθέατη δύναμη. Είναι οι άνθρωποι που φτάνουν πριν από τους δρομείς, στέκονται δίπλα τους στη διάρκεια του αγώνα και πολλές φορές μένουν εκεί μέχρι να ολοκληρωθεί και η τελευταία προσπάθεια. Διαθέτουν χρόνο και ενέργεια, προσφέρουν φροντίδα, καθοδηγούν και ενθαρρύνουν τους δρομείς, ενώ η συνδρομή τους είναι καθοριστική για την ομαλή διεξαγωγή της διοργάνωσης: οι εθελοντές του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας.

Φέτος οι εθελοντές είναι 5.500, αριθμός αυξημένος κατά 10% σε σχέση με πέρυσι. Δεν θα δώσουν απλώς το «παρών»· όπως κάθε χρονιά, θα αποτελέσουν κομμάτι τόσο της διοργάνωσης όσο και της προσπάθειας των δρομέων.

Τι ακολουθεί όταν κάποιος αποφασίσει να αφήσει τον καναπέ και να δηλώσει εθελοντής στον ΑΜΑ; Πώς προετοιμάζεται ο ίδιος, ποιες ανησυχίες έχει και με τι συναίσθημα φεύγει το βράδυ της Κυριακής από το πόστο του;

Από την υποβολή της αίτησης μέχρι την επιστροφή στο σπίτι μετά τον αγώνα, η Ιωάννα Στεργίου καταγράφει το ημερολόγιό της. Είναι εθελόντρια στον ΑΜΑ από το 2004 και από το 2017 ομαδάρχισσα στο 37,5ο χιλιόμετρο της διαδρομής.

Η προετοιμασία της εθελόντριας του Μαραθωνίου από τον Ιούλιο

Ιούλιος: Τότε καταθέτω την αίτηση. Η διαδικασία είναι πια τυπική, όμως κάθε φορά αγχώνομαι μήπως δεν συγκεντρώσω εγκαίρως όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και δεν τα ανεβάσω στην πλατφόρμα του ΣΕΓΑΣ μόλις ανοίξει. Δεν θέλω να το αναβάλω και να το ξεχάσω με τις δουλειές. Ποτέ δεν ξέρεις.

Σεπτέμβριος: Ένα πρώτο μήνυμα υπενθύμισης φτάνει στο e-mail μου από τη διοργάνωση. Η αντίστροφη μέτρηση έχει πλέον ξεκινήσει.

Μέσα Οκτωβρίου: Κανονίζεται η συνάντηση των ομαδαρχών και η χαρά είναι μεγάλη. Σπάνια βρισκόμαστε όλοι μαζί, αφού συνήθως ο καθένας βρίσκεται στο πόστο του. Με τους υπεύθυνους του Μαραθωνίου συζητάμε τι λειτούργησε καλά, τι μπορεί να βελτιωθεί και τι χρειαζόμαστε.

Τέλος Οκτωβρίου: Στο email που λαμβάνω περιλαμβάνονται οι βασικές πληροφορίες, δηλαδή το πόστο μου και τα μέλη της ομάδας. Αρχίζω να τηλεφωνώ σε όλους, για να επιβεβαιώσω ότι είναι διαθέσιμοι και να τους εξηγήσω τις απαιτήσεις της θέσης. Συνήθως έχω στην ομάδα μου 10-15 ενήλικες και 150 μαθητές, για τους οποίους την ενημέρωση αναλαμβάνει ο αρμόδιος καθηγητής.

Λίγες μέρες πριν από τον αγώνα: Φροντίζω να υπενθυμίσω σε όλους πως χρειάζονται τη μπλούζα του εθελοντή και τη διαπίστευσή τους. Αν δεν έχουν αυτά τα δύο, δεν θα μπορέσουν να πάνε στο πόστο τους.

Η εθελοντική ομάδα στο 37,5ο χιλιόμετρο του Μαραθωνίου

Κυριακή του αγώνα, ώρα 7.00: Έχω φτάσει στο σημείο ευθύνης μου, στο 37,5 χλμ. της διαδρομής, στην Κατεχάκη. Είναι απαιτητικό σημείο, καθώς οι δρομείς καταφθάνουν κουρασμένοι και χρειάζεται να τους ενθαρρύνεις να συνεχίσουν. Βεβαιώνομαι ότι τα τραπέζια έχουν τοποθετηθεί, ότι τα φορτηγά έφεραν τα νερά και ότι έχουμε παραλάβει τις λεκάνες και τα σφουγγάρια για να δροσιστούν οι δρομείς.

08.30: Έχει μαζευτεί η ομάδα και όλοι υπογράφουν στον κατάλογο παρουσίας. Τους υπενθυμίζω ότι τα γάντια είναι απαραίτητα και τους δείχνω πώς να κρατούν και να ανοίγουν τα μπουκάλια, καθώς και πώς να ενεργήσουν αν προκύψει κάτι απρόοπτο.

09.00: Αφού ολοκληρωθεί η ενημέρωση, η αγωνία μέσα μου μεγαλώνει: θα πάνε όλα καλά;

10.30: Μας ειδοποιούν ότι πλησιάζει ο πρώτος δρομέας. Η σφυρίχτρα μου ακούγεται δυνατά, είναι η αλήθεια, και όλοι παίρνουμε θέση. Όλοι θέλουν να προσφέρουν νερό στον πρώτο, αν και μπορεί να μην κοντοσταθεί για να διατηρήσει τον ρυθμό του. Τον χειροκροτούμε και τον ενθαρρύνουμε με φωνές· λίγο αργότερα έρχεται και ο δεύτερος.

11.30-12.00: Πλέον περνούν πολλοί δρομείς. Οι εθελοντές απλώνουν τα χέρια με μπουκάλια και σφουγγάρια, ενώ οι δρομείς αναζητούν λίγη δροσιά. Μερικοί μάς χαμογελούν για την προσπάθεια, ενώ σε άλλα πρόσωπα φαίνεται έντονα η απογοήτευση, επειδή δεν πέτυχαν την επίδοση που ήθελαν. Υπάρχουν και δρομείς που, εξαντλημένοι, δεν αναγνωρίζουν τους δικούς τους ανθρώπους όταν εκείνοι τους εμψυχώνουν. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι.

Η ολοκλήρωση του Μαραθωνίου και η επιστροφή της εθελόντριας

16.00: Η εξάντληση αρχίζει να φαίνεται στην ομάδα, αλλά σχεδόν κανείς δεν αποχωρεί. Παραμένουμε στο σημείο για όσους συνεχίζουν, δίνοντάς τους νερό και κουράγιο. Συχνά οι δρομείς που περνούν εκείνη την ώρα είναι μεγαλύτερης ηλικίας· μας εύχονται και μας ευχαριστούν, προτού συνεχίσουν.

17.30: Από μακριά, στη Μεσογείων, κάνει την εμφάνισή της η σκούπα και η κυκλοφορία στον δρόμο αποκαθίσταται σταδιακά. Η ανακούφιση για την ομαλή έκβαση συνοδεύεται από χειροκρότημα και μια ομαδική φωτογραφία. Έπειτα, παίρνω τον δρόμο της επιστροφής.

18.30: Πρώτα χρειάζομαι ένα μπάνιο και στη συνέχεια ρωτώ τους δικούς μου τι ενημέρωση έχουν. Είδαν πλάνα στην τηλεόραση; Τι διάβασαν σε ιστοσελίδες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Συνήθως δεν έχω τη δύναμη να χαρώ το δείπνο και προτιμώ να πέσω για ύπνο.

Δευτέρα: Νιώθω χαρά που όλα κύλησαν καλά, ενώ η κούραση δεν με κάνει να το ξανασκεφτώ. Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας αποτελεί μέρος της ζωής μου. Από εκείνη κιόλας τη στιγμή γνωρίζω τι θα κάνω τη δεύτερη Κυριακή του Νοεμβρίου την επόμενη χρονιά. Και θα φτάσει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζω.