Αυθεντικός Μαραθώνιος: Η ιστορία αγάπης του 83χρονου Ρίτσαρντ και της 80χρονης Μο, που τρέχουν μαζί στην Αθήνα

Φορώντας τις μπλούζες του «εικονικού» Μαραθωνίου της Αθήνας του 2020, άνοιξαν την κάμερα. Στο σπίτι τους, στην ιρλανδική εξοχή, ο 83χρονος Ρίτσαρντ και η 80χρονη Μο ΜακΚορτ μοιάζουν αρχικά με ένα ζευγάρι που διατηρεί αναλλοίωτη την αγάπη του με το πέρασμα των χρόνων.

Η κοινή τους πορεία έχει ακόμη «πολλά χιλιόμετρα» μπροστά της. Το ζευγάρι τρέχει σε αγώνες αντοχής για περισσότερα από 40 χρόνια, έχοντας ολοκληρώσει 21 και 74 μαραθωνίους αντίστοιχα. Ξεχωριστή είναι η σχέση τους με την Αθήνα: εκεί πέρασαν τον μήνα του μέλιτος το 1970, ενώ το 1995 έτρεξαν στον μαραθώνιο για την 25η επέτειό τους. Εξαιτίας της πανδημίας, το 2020 γιόρτασαν από το σπίτι την 50ή επέτειο του γάμου τους, συμμετέχοντας στον «εικονικό» μαραθώνιο.

Σε βιντεοκλήση με τα «ΝΕΑ», λίγες ημέρες πριν από τον 43ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, μίλησαν για τις αναμνήσεις τους από την ελληνική πρωτεύουσα και τη σημασία του «μαζί». Αυτός θα είναι ο τελευταίος μαραθώνιος που θα τρέξουν.

Η γνωριμία τους

«Αρχικά, ζούσαμε μόνο τριάμισι μίλια μακριά ο ένας από τον άλλον στην εξοχή», απαντούν όταν τους ρωτούν πώς γνωρίστηκαν. Η Μο θυμάται πως είχαν την ίδια εκκλησιαστική κοινότητα και πως οι γονείς τους γνωρίζονταν, πριν τελικά γνωριστούν και παντρευτούν. «Οταν ήρθε η οικογένεια, ένας από τους πρώτους μου αγώνες ήταν να βάζω την κόρη μας, την Τζόαν, στο κατώφλι του σπιτιού και να τρέχω γύρω γύρω. Περίπου 35 γύροι ήταν ένα μίλι. Ετρεχα και έλεγα “γεια σου Τζο”». Τότε άρχισε να θέλει να πάρει μέρος στον μαραθώνιο του Μπέλφαστ, αλλά τελικά η πρώτη της συμμετοχή ήταν την επόμενη χρονιά, το 1980, στον μαραθώνιο της κοντινής Αντριμ στη Βόρεια Ιρλανδία. «Μετά κόλλησα το μικρόβιο και στον Ρίτσαρντ», λέει.

Το ζευγάρι έχει τέσσερα παιδιά και έχει λάβει μέρος σε δεκάδες μαραθωνίους, στη Νέα Υόρκη, την Αθήνα, το Βερολίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη, το Σίδνεϊ και άλλες πόλεις. Από αυτούς, ξεχωρίζουν τον αγώνα του 2005 στη γαλλική πρωτεύουσα, όταν έτρεξαν μαζί με όλα τους τα παιδιά. «Τρέξαμε ως οικογένεια, όλοι μαζί. Φορούσαμε μπλούζες που έγραφαν “Richard dad” και “Mo mam” και το τραγούδι μας ήταν το “We are the champions”», ανακαλούν.

Οι αναμνήσεις του Ρίτσαρντ και της Μο από την Αθήνα

Η πρώτη επίσκεψή τους στην Αθήνα έγινε στις 2 Ιουνίου 1970, για τον μήνα του μέλιτος. Έμειναν στη Γλυφάδα, που τότε τους φαινόταν «χωριό». Το 1995 επέστρεψαν για την 25η επέτειο του γάμου τους και έτρεξαν στον κλασικό μαραθώνιο. Σκόπευαν να συμμετάσχουν ξανά το 2020, όμως η πανδημία τούς κράτησε στο σπίτι. Το 2022 έτρεξαν τον ημιμαραθώνιο στην ελληνική πρωτεύουσα, στην τελευταία τους μέχρι τότε συμμετοχή σε αγώνα στην Αττική.

Από τον αγώνα του 1995 θυμούνται μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή. «Οταν είχαμε μπει μέσα στην πόλη κρατιόμασταν πραγματικά χέρι-χέρι και ήταν κάποια παιδιά που γελούσαν και μας φώναζαν “πάμε, πάμε”, ενώ έβρεχε καταρρακτωδώς. Κάναμε τα τελευταία δέκα χιλιόμετρα και το νερό έφτανε μέχρι τους αστραγάλους μας», περιγράφει το ζευγάρι.

Ο φετινός μαραθώνιος στην Αθήνα θα είναι ο τελευταίος για τους δύο. «Είναι υπέροχο να επιστρέφω και να το κάνω. Και απλά πρέπει να μην ανησυχούμε για τον χρόνο. Το μόνο που θέλουμε να κάνουμε είναι να φτάσουμε από την αρχή μέχρι το τέλος και να αναπολήσουμε όλες τις αναμνήσεις», λέει η Μο. Ο Ρίτσαρντ τραυματίστηκε πριν από μερικούς μήνες και δεν είναι βέβαιος ότι θα μπορέσει να συνεχίσει πέρα από τα 21 χιλιόμετρα που καλύπτει στην προπόνηση, είτε περπατώντας είτε τρέχοντας. «Ηλπιζα να μπορέσω να τα καταφέρω αλλά, είτε περπατώντας είτε τρέχοντας, στην προπόνηση φτάνω μέχρι τα 21 χιλιόμετρα. Δυστυχώς, δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να συνεχίζει παρακάτω. Θα προσπαθήσω, θα το δοκιμάσω, αλλά δεν νομίζω να συμβεί. Η Μο μπορεί να συνεχίσει και εγώ να πάρω το λεωφορείο και να την περιμένω στον τερματισμό ή την αφετηρία. Αν τερματίσει η Μο θα είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί αυτός θα είναι ο 75ος της. Και αυτός είναι ένας ωραίος αριθμός να σταματήσουμε», λέει. Μαζί τους θα είναι και η μεσαία κόρη τους, η Κάρεν.

Πώς αισθάνονται που παραμένουν δραστήριοι σε αυτή την ηλικία; «Είμαι τόσο ευγνώμων που είμαι σε αυτή την ηλικία και έχω ζήσει αυτά που έχω ζήσει και έχω καταφέρει να τρέχω. Η μέρα μου δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν βγω έξω. Δεν τρέχω όσο παλιά αλλά σίγουρα βγαίνω έξω και περπατάω κάθε μέρα για να βγω στον καθαρό αέρα, στην εξοχή. Οπως συνηθίζω να λέω στους ανθρώπους, οι ενδορφίνες κάνουν τη δουλειά. Είναι το θαυματουργό φάρμακο ψυχικά και σωματικά», λέει η Μο. Ο Ρίτσαρντ, από την πλευρά του, θέλει να αποτελέσει παράδειγμα για τους νεότερους και αναφέρει πως κάπνιζε από τα 14 έως τα 40 του. «Εκοψα το τσιγάρο την 1η Ιανουαρίου του 1983 και άρχισα να τρέχω».

Πριν ολοκληρώσουμε την κλήση και τους ευχηθούμε καλή επιτυχία, η τελευταία μας συζήτηση στράφηκε σε μια βαθιά ανθρώπινη έννοια: το «μαζί». Η Μο εξηγεί πώς κράτησαν τη σχέση τους ζωντανή: «Η αγάπη είναι τα πάντα. Και αυτό νομίζω είναι που μας επέτρεψε να απολαύσουμε 56 χρόνια μαζί και να μοιραστούμε τόσα πολλά. Είναι πραγματικά υπέροχο». Ο Ρίτσαρντ συμπληρώνει πως «Το να έχεις ένα κοινό ενδιαφέρον είναι μεγάλη βοήθεια». Κλείνει λέγοντας: «Το να είμαστε μαζί είναι ακριβώς όπως οποιοσδήποτε άλλος γάμος. Κάνεις συμβιβασμούς, τσακώνεσαι και έχεις μικρές διαφωνίες αλλά η αγάπη νικάει τα πάντα».