Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας: Τα χαρακτηριστικά σημεία της διαδρομής μέσα από τις εμπειρίες τεσσάρων δρομέων

Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας συγκαταλέγεται στους πιο απαιτητικούς αγώνες, με αρκετά δύσκολα σημεία στη διαδρομή του. Τα πρώτα χιλιόμετρα από τον Μαραθώνα κινούνται σε σχετικά επίπεδο έδαφος, πριν αρχίσει περίπου στο 10ο χιλιόμετρο μια σχεδόν αδιάκοπη ανηφόρα, η οποία φτάνει έως το 31ο–32ο χιλιόμετρο. Στη συνέχεια, οι δρομείς κατευθύνονται κατηφορικά προς το Καλλιμάρμαρο.

Κάθε μαραθώνιος ξεχωρίζει μέσα από τα σημεία της διαδρομής του: αυτά που δοκιμάζουν τις αντοχές των δρομέων, εκείνα που τους θυμίζουν πως ο τερματισμός πλησιάζει, αλλά και όσα τους φέρνουν κοντά σε ανθρώπους που τους ενθαρρύνουν να συνεχίσουν. Συζητήσαμε με τέσσερις δρομείς διαφορετικής ηλικίας, εμπειρίας και στόχων για το πού δυσκολεύτηκαν περισσότερο, αν πέρασε από το μυαλό τους να σταματήσουν και ποιο μέρος της ξεχωριστής αθηναϊκής διαδρομής θυμούνται περισσότερο.

Ποιο σημείο της διαδρομής ήταν το δυσκολότερο και για ποιον λόγο;

Οι δυσκολίες μπορεί να εμφανιστούν ήδη από την πρώτη ευθεία. Για τον Χάρη (44), το πιο παραπλανητικό κομμάτι είναι τα πρώτα 12 χιλιόμετρα, όταν η διαδρομή παραμένει επίπεδη: «Νιώθεις δυνατός εκεί, σε παρασύρει και ο κόσμος, όλη η χαρά, η ενέργεια που έχει το κοινό γύρω. Νιώθεις super και εκεί οι πιο πολλοί την παθαίνουν γιατί φορτσάρουν και τρέχουν παραπάνω από όσο θα έπρεπε».

Ο Βαγγέλης (45) δεν παρασύρθηκε από αυτή την ευκολία. Στην πρώτη του συμμετοχή δεν μπορούσε να γνωρίζει την αντίδραση του οργανισμού του στα 20, 25, 30 και 35 χιλιόμετρα, γι’ αυτό κράτησε τον ίδιο ρυθμό, ακόμη κι όταν αισθάνθηκε δυνατός. «Πήγα πάρα πολύ συγκεντρωμένος και με το ίδιο τέμπο από την αρχή ως το τέλος», αναφέρει, ενώ τα περάσματά του έδειξαν ότι «Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο χιλιόμετρο ήταν ακριβώς ίδιος ο ρυθμός». Έφτασε στον τερματισμό έχοντας δυνάμεις και εκτιμά πως με μεγαλύτερη εμπειρία θα είχε τη δυνατότητα να τρέξει πιο γρήγορα.

Η Άννα (49) έτρεξε πέρυσι τον δεύτερο μαραθώνιό της και για εκείνη το δυσκολότερο τμήμα είναι ανάμεσα στο 20ό και το 30ό χιλιόμετρο. Στον περσινό αγώνα, ωστόσο, σχεδόν ολόκληρη η διαδρομή τής φάνηκε έτσι: «Στο 13ο χλμ. αναγκάστηκα να περπατήσω για λίγο. Μετά από 30” ξεκίνησα να τρέχω. Σύντομα κατάλαβα όμως ότι έπρεπε να ξαναπερπατήσω και να αλλάξω πλάνο, να συμβιβαστώ με το σενάριο που δεν ήταν ο στόχος μου».

Για τον Βαγγέλη, το πιο ευχάριστο τμήμα ήταν το πρώτο, μέχρι περίπου το 25ο–30ό χιλιόμετρο. Η ηρεμία και οι λίγοι θεατές που χειροκροτούσαν τού επέτρεψαν να μείνει προσηλωμένος. Όπως περιγράφει, μετά το 30ό–35ο χιλιόμετρο «Ξεκινά ένα άλλο μοτίβο, πιο εορταστικό, με μπάντες και πολύ κόσμο». Αυτή η ατμόσφαιρα τού αρέσει και, όπως σημειώνει, οι θεατές «Μόνο βοήθεια προσθέτουν», αν και παραδέχεται πως «Χάνεις λίγο τη συγκέντρωσή σου». Στην ίδια περιοχή αντιμετώπισαν δυσκολίες και οι δύο δρομείς που ακολουθούν.

Ο Στέφανος (27) υπέστη τραυματισμό σε σημείο όπου αρκετοί θεωρούν πως το δύσκολο κομμάτι έχει τελειώσει: «Στην Αγία Παρασκευή, στη γέφυρα, κοντά στο 32ο χλμ δυσκολεύτηκα. Από τον ενθουσιασμό μου, που τελείωσε η ανηφόρα, άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα τραυματίζοντας τον αστράγαλό μου σχετικά άμεσα». Όπως συμβαίνει και με τα πρώτα χιλιόμετρα που περιέγραψε ο Χάρης, η ανακούφιση μπορεί να κάνει τον δρομέα να επιταχύνει, μετατρέποντας εκείνο το σημείο σε παγίδα.

Για τον Χάρη, η καταπόνηση κορυφώθηκε περίπου στο 34ο χιλιόμετρο, με τον καιρό να επιβαρύνει την προσπάθειά του: «Με είχε ταλαιπωρήσει ο καιρός που έβρεχε, μετά έβγαζε ήλιο, μετά είχε κουφόβραση και μας είχε εξαντλήσει πάρα πολύ. Στο 33ο είχαμε τον ήλιο κατάματα και κάπου εκεί στην Αμερικανική Πρεσβεία άρχιζα να χάνω το φως μου. Άρχισα να ζαλίζομαι, να νυστάζω και να χάνω και τις δυνάμεις μου».

Υπήρξε σημείο όπου σκέφτηκες να εγκαταλείψεις και τι σε ώθησε να συνεχίσεις;

Οι απαντήσεις των τεσσάρων δρομέων αναδεικνύουν διαφορετικά κίνητρα για να φτάσουν μέχρι τον τερματισμό.

Ο Στέφανος λέει πως δεν σκέφτηκε καθόλου να σταματήσει: «Δεν σκέφτηκα δευτερόλεπτο να τα παρατήσω. Με βοήθησε ότι δεν με ενδιέφερε ο χρόνος μου (γιατί είμαι αργός) και από την αρχή σκοπός μου ήταν ο τερματισμός και η εμπειρία». Η απόφασή του στηρίχθηκε σε μια προσωπική πρόκληση: «Το προσωπικό μου challenge ως ένας άνθρωπος που λατρεύει τον αθλητισμό, χωρίς παρόλα αυτά να είναι καλός αθλητής, ήταν αυτό που με έκανε να θέλω να ζήσω την εμπειρία και να νιώσω τα συναισθήματα ως το τέλος».

Το ίδιο συνέβη και με τον Βαγγέλη, ο οποίος απαντά κατηγορηματικά: «Όχι, σε κανένα σημείο». Όπως εξηγεί, δεν χρειάστηκε να επιστρατεύσει το μυαλό του, καθώς στηρίχθηκε αποκλειστικά στις δυνάμεις και στο σώμα του. Ο χρόνος δεν τον απασχολούσε, ενώ είχε θέσει δύο στόχους: να φτάσει στον τερματισμό και να μη χρειαστεί να περπατήσει σε κανένα σημείο της διαδρομής.

Ο μαραθώνιος, άλλωστε, είναι εκείνος που τον διατηρεί δραστήριο όλη τη χρονιά: «Είναι ένας στόχος και ένας αγώνας ο οποίος μακροπρόθεσμα σε κρατάει ενεργό, γιατί τις μέρες που είσαι κουρασμένος και σκέφτεσαι να παραλείψεις την προπόνηση, ο στόχος σε σπρώχνει να πας. Γι’ αυτό ξαναδήλωσα συμμετοχή. Και φέτος ο στόχος μου είναι ο ίδιος, να τερματίσω χωρίς να περπατήσω, και αν κατέβει λίγο ο χρόνος, θα είναι μπόνους».

Για την Άννα, κινητήρια δύναμη σε όλη τη διαδρομή ήταν οι δικοί της άνθρωποι. Στο 15ο χλμ. την περίμενε ο αδελφός της, ο οποίος κινούνταν με ποδήλατο παράλληλα και την ενθάρρυνε σχεδόν έως το 38ο: «Για το 35ο χλμ. που με περίμενε η μαμά μου, έπρεπε να συνεχίσω, και για τον τερματισμό, που με περίμενε η οικογένειά μου, έπρεπε να τερματίσω». Κλείνοντας, περιγράφει την εμπειρία της: «Έχασα το στόχο μου, κέρδισα όμως τον εαυτό μου και τις σαράντα φορές που το μυαλό μου μού έλεγε “σταμάτα” και η ψυχή μου μού έλεγε “ξεκίνα”».

Ο Χάρης βρέθηκε στο όριο των δυνάμεών του, όμως δύο… άγνωστοι τον βοήθησαν να συνεχίσει. Όταν έφτασε στην Αμερικανική Πρεσβεία, πέρασε από το μυαλό του να καθίσει στην άκρη, να ξαπλώσει και ίσως να κοιμηθεί: «Ο οργανισμός μου φώναζε “Ξάπλωσε, κάτσε στην άκρη, σταμάτα”. Αλλά για καλή μου τύχη βρέθηκαν δύο παλικάρια, ο Γιάννης και ο Γιάννης, δυο φανταστικά παιδιά. Με ήξεραν από το Instagram, είχαν δει τα βίντεό μου, με είδαν που παρέπαια και μου φώναξαν: “Έλα, πάμε μαζί, θα τερματίσουμε, θα τα καταφέρουμε παρέα”». Συνεχίζει λέγοντας: «Με “ξύπνησαν” εκεί και βρήκα τη δύναμη για να μπορέσω να συνεχίσω και να τερματίσω. Ευγνωμονώ πραγματικά αυτά τα παιδιά και το λέω συνέχεια, γιατί τελικά ο Μαραθώνιος αυτό είναι, η δύναμη των ανθρώπων που ενώνεται. Με συγκίνησε πάρα πολύ η κίνησή τους και έτσι μπόρεσα και έφτασα στον τερματισμό».

Ποιο είναι το σημείο της διαδρομής που ξεχωρίζεις περισσότερο;

Οι τέσσερις δρομείς έχουν κοινή επιλογή, αν και ο Χάρης προσθέτει ακόμη μία στάση και ο Βαγγέλης αναφέρει ένα σημείο λίγο πριν από τον τερματισμό.

Πρώτη επιλογή του Χάρη είναι το άγαλμα του Δρομέα: «Γενικά το πρώτο σημείο συγκίνησης είναι το άγαλμα του Δρομέα, το οποίο πάντα το έβλεπα, αλλά τώρα τα συναισθήματα με κατακλύζουν κάθε φορά που το βλέπω. Είναι ένα άγαλμα που σηματοδοτεί το τέλος και καταλαβαίνω πώς έχει φτιαχτεί πλέον, κρύβει μέσα του όλα τα συναισθήματα της διαδρομής».

Η Ηρώδου Αττικού, λίγο πριν από το Καλλιμάρμαρο, είναι το αγαπημένο σημείο του Βαγγέλη. «Μόλις στρίβεις αριστερά και την κατεβαίνεις», περιγράφει, και προσθέτει: «Νιώθεις λες και είσαι Ολυμπιονίκης, λες και είσαι ο πρώτος. Εκεί, στα τελευταία μέτρα βίωσα το μεγαλείο, με τον κόσμο να χειροκροτά. Συγκλονιστικό».

Η είσοδος στο Καλλιμάρμαρο είναι το σημείο που αναφέρουν και οι τρεις. Ο Στέφανος το διατυπώνει ξεκάθαρα: «Όποιος πει ότι το αγαπημένο του σημείο δεν είναι ο τερματισμός στο Καλλιμάρμαρο λέει ψέματα. Το μεγαλύτερο και πιο έντονο κοκτέιλ συναισθημάτων που έχω νιώσει ποτέ». Η Άννα μιλά για μια ξεχωριστή εμπειρία: «Ο τερματισμός μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο ήταν μοναδική στιγμή, φορτισμένη με έντονα και αντίθετα συναισθήματα και σκέψεις».

Ο Χάρης ολοκληρώνει με την περιγραφή της ίδιας στιγμής: «Όπως όλοι, πιστεύω, όταν μπαίνουμε μέσα στο Καλλιμάρμαρο νιώθουμε ένα δέος. Είναι μια στιγμή μοναδική για όλους, και εκείνη την ώρα που φτάνεις είναι σαν να βλέπεις όλα αυτά τα χρόνια που έχεις ιδρώσει, όλο αυτό τον κόπο που έχεις βάλει, να γίνεται πραγματικότητα, γιατί σε κάθε προπόνηση που τρέχεις οραματίζεσαι τον τερματισμό. Αυτός ο τερματισμός γίνεται πραγματικότητα την ώρα που μπαίνεις στο Καλλιμάρμαρο και τότε γίνεται μια τεράστια έκρηξη συναισθήματος».