Πέντε αθλητές που η ιστορία δεν αναγνώρισε όσο άξιζαν

Ο Σένα, ο Φέντερερ, ο Τάισον, ο Μπολτ και ο Φελπς έφτασαν όλοι στο μεγαλείο. Η ξεχωριστή θέση τους στη συλλογική μνήμη είναι δικαιολογημένη. Υπήρξαν, ωστόσο, και αθλητές με εξίσου εντυπωσιακά επιτεύγματα, οι οποίοι για διαφορετικούς λόγους δεν έλαβαν την αντίστοιχη προβολή.

Σε αυτή την ομάδα βρίσκονται ο Προστ, ο Μάρεϊ, ο Λιούις, η Φίλιξ και η Λεντέκι, και αυτή η πλευρά της διαδρομής τους ίσως να είναι η πιο ενδιαφέρουσα. Δεν χρειάζεται να τους συμπεριλάβουμε στη συζήτηση επειδή «αδικήθηκαν»: την έχουν ήδη κερδίσει με όσα πέτυχαν στους αγωνιστικούς χώρους. Το μόνο που απομένει είναι να τους θυμηθούμε…

Αλέν Προστ – Ο «Καθηγητής» που δεν ξέφυγε από τη σκιά του Σένα

Στην ιστορία της Formula 1, πολλοί θεωρούν τον Άιρτον Σένα το απόλυτο σύμβολο. Το πάθος, η ταχύτητα και η εικόνα του Βραζιλιάνου, μαζί με την περίφημη αντιπαλότητά του με τον Αλέν Προστ, συνέθεσαν έναν από τους μεγαλύτερους μύθους του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Ο Προστ, από την άλλη, κέρδιζε με διαφορετική προσέγγιση: δεν χρειαζόταν να οδηγεί διαρκώς στα όρια. Υπολόγιζε τη φθορά, φρόντιζε το μονοθέσιο και επέλεγε την κατάλληλη στιγμή για να δράσει. Έτσι προέκυψε και το προσωνύμιο «Καθηγητής».

Η καριέρα του αποτυπώνεται σε τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα και 51 νίκες στη Formula 1. Ίσως, τελικά, να στάθηκε άτυχος επειδή είχε απέναντί του τον Σένα.

Άντι Μάρεϊ – Από «τέταρτος» των Big Three στο Νο1 του κόσμου

Το να αποκαλείται ο Άντι Μάρεϊ «τέταρτος των Big Three» υποβαθμίζει σημαντικά την αξία του. Ο Σκωτσέζος βρέθηκε, πράγματι, στην ίδια εποχή με τον Ρότζερ Φέντερερ, τον Ράφα Ναδάλ και τον Νόβακ Τζόκοβιτς, με αποτέλεσμα κάθε Grand Slam να αποτελεί τεράστια πρόκληση. Παρ’ όλα αυτά, πέτυχε τρεις κατακτήσεις Grand Slam, δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια και την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη. Το 2016 έκλεισε τη χρονιά στο Νο1, πάνω από τον Τζόκοβιτς.

Σε διαφορετική εποχή, ο Μάρεϊ θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρείται σήμερα ένας από τους κυρίαρχους του τένις. Τελικά, έμεινε στη μνήμη ως εκείνος που πάλευε να χωρέσει ανάμεσα στους τρεις, κάτι που από μόνο του είναι αποκαλυπτικό…

Λένοξ Λιούις – Ένας πρωταθλητής χωρίς ανάγκη για θέαμα…

Στα βαρέα βάρη της δεκαετίας του ’90 υπήρχαν πρωταγωνιστές που δεν περνούσαν απαρατήρητοι. Ο Μάικ Τάισον αποτελούσε το μεγάλο φαινόμενο, ενώ ο Εβάντερ Χόλιφιλντ βρισκόταν στο επίκεντρο των σημαντικότερων αναμετρήσεων. Στην ίδια εποχή αγωνιζόταν και ο Λένοξ Λιούις. Ο Βρετανός δεν είχε ανάλογη λάμψη έξω από το ρινγκ ούτε προκαλούσε τον ίδιο θόρυβο, όμως η αντιμετώπισή του μέσα σε αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολη.

Ο Λιούις κατέκτησε αδιαμφισβήτητα τον παγκόσμιο τίτλο, επικράτησε απέναντι στον Τάισον και τον Χόλιφιλντ και αποσύρθηκε από την κορυφή. Ξεχώριζε όχι μόνο χάρη στη δύναμή του, αλλά και στην τακτική του σκέψη: αξιοποιούσε το ύψος και την απόσταση, μελετούσε τους αντιπάλους και προσαρμοζόταν στις απαιτήσεις. Δεν ήταν ο πιο θορυβώδης πυγμάχος της εποχής, ήταν όμως από τους πιο ολοκληρωμένους.

Άλισον Φίλιξ – Μια σπουδαία καριέρα με αμέτρητες διακρίσεις

Στον στίβο, το όνομα που αναφέρεται συνήθως πρώτο είναι εκείνο του Γιουσέιν Μπολτ, και όχι άδικα. Η διαδρομή της Άλισον Φίλιξ, ωστόσο, είναι εξίσου δύσκολο να παραβλεφθεί.

Η Φίλιξ κατέκτησε έντεκα ολυμπιακά μετάλλια και είκοσι σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Για σχεδόν δύο δεκαετίες βρισκόταν στην κορυφή, με επιτυχίες στα 200 και τα 400 μέτρα, καθώς και στις σκυταλοδρομίες, την ίδια περίοδο που ο Μπολτ ήταν ο αδιαμφισβήτητος σταρ του στίβου.

Η πορεία της δεν ορίζεται μόνο από τα μετάλλια. Επέστρεψε μετά τη γέννηση της κόρης της και πήρε θέση σε ζητήματα σχετικά με τις αθλήτριες και τη μητρότητα, ξεπερνώντας τον ρόλο μιας απλής πρωταθλήτριας. Σε κάθε περίπτωση, τα επιτεύγματά της αρκούν για να κατοχυρώσουν τη θέση της ανάμεσα στις κορυφαίες αθλήτριες όλων των εποχών.

Κέιτι Λεντέκι – Η «μηχανή» που κυριάρχησε στις μεγάλες αποστάσεις

Στην κολύμβηση, ο Μάικλ Φελπς μοιάζει να έχει σχεδόν μόνος του καταλάβει την κορυφή των κορυφών, με 23 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια. Η παρουσία ενός αθλητή με τέτοια επιτεύγματα δυσκολεύει την προβολή των υπολοίπων.

Η Κέιτι Λεντέκι, από την πλευρά της, έχτισε τη δική της αυτοκρατορία: κατέκτησε εννέα ολυμπιακά χρυσά, σημείωσε παγκόσμια ρεκόρ και κυριάρχησε επί σειρά ετών στις μεγάλες αποστάσεις.

Πολλές φορές, μάλιστα, η Λεντέκι δεν έδινε την εντύπωση ότι απλώς επικρατούσε των αντιπάλων της· τις άφηνε πολύ πίσω.

Τα 800 και τα 1.500 μέτρα ελεύθερο αποτελούσαν για χρόνια σχεδόν δική της υπόθεση. Ο Φελπς μπορεί να είναι το πρόσωπο της σύγχρονης κολύμβησης, αλλά η Λεντέκι δικαιωματικά ανήκει στη συζήτηση για τους κορυφαίους όλων των εποχών.

Η ιστορία γράφτηκε από όλους τους!

Ο Προστ ήταν κάτι περισσότερο από τον αντίπαλο του Σένα, όπως και ο Μάρεϊ δεν ήταν μόνο ο τέταρτος των Big Three. Ο Λιούις ξεπέρασε τον ρόλο ενός ακόμη πρωταθλητή βαρέων βαρών, όπως και η Φίλιξ δεν ήταν απλώς η αθλήτρια που αγωνιζόταν την εποχή του Μπολτ. Αντίστοιχα, η Λεντέκι δεν περιορίστηκε στο να είναι η κορυφαία γυναίκα κολυμβήτρια δίπλα στον Φελπς.

Η παρακαταθήκη όλων τους είναι ιστορική. Για διαφορετικούς λόγους, ωστόσο, δεν βρέθηκαν στο ίδιο προσκήνιο με τους πιο διάσημους συναθλητές τους — κάτι που ίσως αξίζει να αλλάξει. Γιατί, όταν πια φεύγουν τα πρωτοσέλιδα και οι μεγάλες μονομαχίες, αυτό που απομένει είναι οι τίτλοι, τα ρεκόρ και τα επιτεύγματα του καθενός στον αγωνιστικό χώρο!