Η Ζωή Φίτσιου στα «ΝΕΑ»: «Κοιτάω το μετάλλιο και λέω αποκλείεται»

Η χάλκινη Ολυμπιονίκης του Παρισιού παραμένει άγνωστη σε πολλούς Ελληνες, παρότι κατέκτησε ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» μιλά για τις θυσίες μιας ζωής, τα χρόνια οικονομικής ανασφάλειας, το όνειρο του Λος Αντζελες και τον φόβο της ημέρας που θα αφήσει το κουπί.

Στην Ελλάδα τα μετάλλια γνωρίζουν το χειροκρότημα, όχι όμως πάντα και οι άνθρωποι που τα κερδίζουν. Η σημαία ανεβαίνει ψηλά στις νίκες, ενώ εκείνοι που έφεραν τη χαρά συχνά μένουν στη σκιά. Τα πρόσωπα της δημοσιότητας είναι γνωστά, σε αντίθεση με όσους χάρισαν στην πατρίδα ένα κομμάτι από την αιωνιότητα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η Ζωή Φίτσιου μιλά στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» για τη συγκίνηση που της πρόσφερε το ολυμπιακό μετάλλιο, την αναγνώριση που χάνεται, το όνειρο του Λος Αντζελες και την αγωνία για μια ζωή χωρίς κουπί.

Αυτή είναι η Ζωή Φίτσιου, μια αθλήτρια που ίσως να περνούσε δίπλα σας στον δρόμο χωρίς να την αναγνωρίσετε ή να θυμάστε το όνομά της. Κι όμως, στις 2 Αυγούστου 2024, εκείνη και η Μιλένα Κοντού ανέβηκαν στο τρίτο σκαλί του βάθρου στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Χρόνια στο νερό οδήγησαν σε μια στιγμή κάτω από τον ήλιο· μετά, για πολλούς αθλητές της Ελλάδας, επέστρεψε η γνώριμη σιωπή.

«Πολύ άδικο. Εννοείται ότι είναι άδικο», απαντά στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», όταν τη ρωτάμε πώς νιώθει για το γεγονός ότι πολλοί συμπατριώτες της δεν ξέρουν ποια είναι.

«Είμαστε μια χώρα με σχετικά μικρό πληθυσμό. Δεν είμαστε η Αμερική, για να μη γνωρίζουμε τους ανθρώπους που σηκώνουν τη σημαία μας ψηλά και κρατούν την Ελλάδα εκεί όπου την κρατούν, όταν όλα τα υπόλοιπα δυσκολεύουν. Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό; Δυστυχώς, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Αν μπορούσα να αλλάξω αυτή την κατάσταση, πραγματικά θα το έκανα».

Δεν μετατρέπει την πικρία της σε μομφή. Η 31χρονη Ολυμπιονίκης στρέφει το βλέμμα και πέρα από τη δική της εμπειρία, κατανοώντας την αγωνία μιας κοινωνίας που σηκώνει καθημερινά τα δικά της βάρη.

«Θεωρώ ότι τα παλαιότερα χρόνια υπήρχε μεγαλύτερη αναγνώριση και καλύτερη αντίληψη του τι σημαίνει ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Πιστεύω ότι πλέον αυτό αρχίζει να σβήνει. Ολο αυτό ξεκινάει και από το σχολείο. Εγώ θυμάμαι ότι στο δημοτικό είχα διδαχθεί τις αξίες του Ολυμπισμού. Κάναμε μαθήματα Ολυμπιακής Παιδείας. Μαθαίναμε τον Ολυμπιακό Υμνο, ποιοι είναι οι Ολυμπιονίκες μας, τι σημαίνει αυτή η διάκριση». Στη συνέχεια, μοιράζεται μια διαπίστωση σκληρή, αλλά και βαθιά ανθρώπινη.

«Εχουν δυσκολέψει τόσο πολύ τα πράγματα στην καθημερινότητα όλων των ανθρώπων και ειδικά των Ελλήνων, που έχουμε σταματήσει να ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο πέρα από το πώς θα βγει η καθημερινότητα. Η μεγαλύτερη έγνοια του Ελληνα αυτή τη στιγμή είναι αν θα μπορέσει να βάλει πετρέλαιο στο σπίτι του. Να μην κοροϊδευόμαστε. Μου φαίνεται απολύτως φυσιολογικό που ένας άνθρωπος δεν θα ασχοληθεί με το αν η Φίτσιου πήρε χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο στο Παρίσι, όταν ο ίδιος δεν έχει χρήματα για να πάει στο σουπερμάρκετ. Από πού να κρατηθεί;».

«Δεν το πιστεύω»

Παρότι η Ελλάδα δεν γνωρίζει αρκετά τη Ζωή Φίτσιου, εκείνη εξακολουθεί να παρατηρεί το μετάλλιό της με την έκπληξη ενός μικρού παιδιού μπροστά σε ένα γιορτινό δώρο. «Καμιά φορά το κοιτάω και λέω: “Πω πω, αποκλείεται! Αποκλείεται να είναι αληθινό!”. Το κοιτάω ακόμη με τα μάτια του μικρού παιδιού που ήμουν. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα αποτελούσα κομμάτι της Ιστορίας του ελληνικού αθλητισμού. Οταν το συνειδητοποιώ και σκέφτομαι πόσο μεγάλο είναι όλο αυτό, συγκινούμαι και ανατριχιάζω».

Η χαρά της, ωστόσο, είχε έρθει μετά από μια περίοδο απογοήτευσης. «Πριν από το μετάλλιο πέρασα μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της αθλητικής μου καριέρας. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ύστερα από λίγους μήνες θα είχα κρεμασμένο στο στήθος μου ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Ολα φαίνονταν ότι καταρρέουν, ότι καταστρέφονται. Και ξαφνικά ήρθε η απόλυτη επιτυχία».

Το όνειρο για το Λος Αντζελες

Σήμερα, η Ζωή Φίτσιου βρίσκεται σε ανάρρωση μετά από χειρουργείο στο χέρι, που έγινε λόγω προβλημάτων στο ωλένιο νεύρο και της έσω επικονδυλίτιδας. Το βλέμμα της, πάντως, παραμένει στραμμένο στο μέλλον. Παρά την κατάργηση της κατηγορίας των ελαφρών βαρών, θεωρεί πως μπορεί να διεκδικήσει ένα ακόμη μετάλλιο στο Λος Αντζελες. «Τώρα ο πόθος μου να συμμετάσχω ξανά είναι ακόμη μεγαλύτερος. Γιατί το έχω ζήσει πλέον. Εχω δει πόσο υπέροχη είναι αυτή η διοργάνωση. Θέλω τόσο, μα τόσο πολύ, να την ξαναζήσω. Αν δεν καταφέρω να πάω, θα στεναχωρηθώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά».

Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που την τρομάζει περισσότερο κι από έναν απαιτητικό αγώνα: η μέρα που θα αποχωριστεί για πάντα το κουπί…

Πίσω από το χάλκινο μετάλλιο βρίσκονται πολλές στιγμές που μένουν μακριά από τα φώτα. Γιορτές χωρίς εκείνη, οικογενειακά τραπέζια με άδεια καρέκλα και καλοκαίρια γεμάτα προπονήσεις. Η Ζωή, όμως, δεν αντιμετωπίζει όλα αυτά ως θυσίες.

«Σίγουρα κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις. Προσωπικά δεν αισθάνθηκα ούτε μία στιγμή ότι θυσίασα κάτι, γιατί το αντάλλαγμα ήταν πάντα τόσο μεγαλύτερο από αυτά που άφηνα πίσω μου, ώστε να μη στεναχωριέμαι. Σίγουρα, όμως, υπάρχουν πράγματα τα οποία χάνεις. Η οικογένειά σου σε στερείται πάρα πολλές στιγμές, οι φίλοι σου επίσης. Ειδικά όταν βρίσκεσαι σε μια ηλικία που υπάρχει ο καθημερινός καφές, οι έξοδοι, οι παρέες. Εγώ, για παράδειγμα, είδα τις φίλες μου να παντρεύονται, να βαφτίζουν τα παιδιά τους και δεν μπορούσα να είμαι σε κανένα από αυτά τα γεγονότα.

Κάποιες από αυτές τις απουσίες, πάντως, της αφήνουν πικρία. Ωστόσο, η αγάπη και η κατανόηση των ανθρώπων που έχει δίπλα της τη βοηθούν να την ξεπερνά. Όπως λέει, το Ολυμπιακό μετάλλιο την δικαίωσε και την έκανε να αφήσει πίσω της όσα είχε στερηθεί».

Τα οικονομικά δεδομένα

Η ζωή της άλλαξε μετά το μετάλλιο, όπως και η θέση της στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. «Για μένα τα πράγματα είναι πλέον πολύ πιο εύκολα από βιοποριστική άποψη. Εχουμε διοριστεί, υπάρχει ένας μισθός και, εκτός αυτού, η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή μάς βοηθάει πάρα πολύ. Ο κύριος Κούβελος έχει βρει πολλούς χορηγούς, οι οποίοι δίνουν πραγματικά χρήματα στους αθλητές.

Στην κωπηλασία σχεδόν όλοι οι Έλληνες αθλητές, όπως και πολλοί αθλητές άλλων αθλημάτων, συμμετέχουν σε πρόγραμμα με μηνιαία ενίσχυση 1.000 ευρώ. Πριν από την κατάκτηση του μεταλλίου, τα έσοδα ήταν διαφορετικά: ένα ίδρυμα τής έδινε 2.000 ευρώ μία φορά τον χρόνο και δεν υπήρχε άλλη οικονομική στήριξη».

Πιο σημαντική από την οικονομική ασφάλεια είναι, για εκείνη, η ηρεμία που απέκτησε. «Εχει φύγει το άγχος του να πετύχω τον στόχο μου. Είμαι πολύ πιο ήρεμη, πολύ πιο χαλαρή. Προσπαθώ να πετύχω περισσότερα πράγματα, αλλά με μεγαλύτερη σιγουριά. Πατάω καλύτερα στα πόδια μου, ξέρω τι πρέπει να κάνω πια. Δεν υπάρχει η ίδια αμφιβολία στο κεφάλι μου».

«Οι φίλες μου παντρεύτηκαν κι εγώ δεν ήμουν εκεί»

«Το φοβάμαι λίγο. Εμείς δεν μένουμε στα σπίτια μας. Ζούμε σε κοινόβια, στο Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο του Σχινιά, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο. Είναι ελάχιστες οι ημέρες που βρισκόμαστε στα σπίτια μας.

Ακόμη και για ένα Σαββατοκύριακο μακριά, χρειάζεται να υπολογίσει πώς θα προπονηθεί. «Τι θα κάνω; Θα πάρω μαζί μου τη βάρκα; Και μόνο η σκέψη ότι κάποια στιγμή θα σταματήσω την κωπηλασία, θα επιστρέψω στο σπίτι μου και θα μένω εκεί όλο τον χρόνο, με τρομάζει. Αυτή η αλλαγή στον τρόπο ζωής με φοβίζει».

Η κληρονομιά της Ζωής Φίτσιου

Όταν τη ρωτάμε τι θα ήθελε να μείνει από την πορεία της, δεν επιλέγει να αναφερθεί σε μετάλλια. «Θα ήθελα να με θυμούνται ως μια αθλήτρια που σε όλες τις δυσκολίες είχε κάτι όμορφο να κρατήσει και να χαμογελάσει. Και ως έναν άνθρωπο που ενέπνευσε μικρότερους, αλλά και μεγαλύτερους ανθρώπους στον αθλητισμό και στην ζωή. Αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό».

Αυτή είναι η Ζωή Φίτσιου: μια Ελληνίδα που έμαθε να παλεύει με το νερό, να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα και να κάνει τις δυσκολίες αφετηρία για όνειρα. Μια Ολυμπιονίκης που δεν είναι τόσο γνωστή όσο θα άξιζε.

Μια πατρίδα δεν προοδεύει μόνο όταν τα παιδιά της κατακτούν μετάλλια. Κερδίζει έδαφος και όταν μαθαίνει τα ονόματά τους, αναγνωρίζει τα πρόσωπα πίσω από τις σημαίες και τα βάθρα και διατηρεί ζωντανή τη λάμψη μιας επιτυχίας, πέρα από την τελευταία φωτογραφία της απονομής.